Andej-Këtej

Lëvorja - Tregimi i së dielës nga Agim Xhafka

Në qytet janë mësuar tashmë, e quajnë Lëvore, por kur e thërret kështu dikush në qytet tjetër, kalimtarët e rastit qeshin. Mendojnë se do e këtë llagap, ose më e mira mbiemër. Por ja që Raqi tashmë kthen kokën veç po e thirre, Lëvore. Po i the emrin e tij të vërtetë truri nuk i merr komandë. Rri indiferent.

Lëvore i ngeli këtu e para dyzetë vitesh. Atëhere qe 18 vjeç, maturant. Nxënës i shkëlqyer, njësh në matematikë. Mësues i kësaj lënde donte të bëhej. Numrat janë poezi, duhet të dish si t’i lexosh, u thoshte shokëve. Vasili, babai i tij që punonte në fabrikën e qelqit si përzjerës i rërës së lumit, hera herës mbyllte sytë e i shfaqej Raqi me një çantë në dorë duke hyrë te gjimnazi e nxënësit e përshëndetnin, mirmëngjes presor, ditën e mirë presor!  Qe ëndërr e bukur, asnjë nga fisi i tyre nuk qe diplomuar në universitet, por ja që ka një herë të parë pér gjithçka. Raqi do nderonte gjakun e tyre. Do bëhej matematicien. 

Njësoj shpresonte dhe djali. Ja, pas dy muajsh do mbaronte të mesmen e në shtator do i hypte autobuzit të Panajotit dhe fap në fakultet në Tiranë. I bënte flutura stomaku kur mendonte se dhe Ana, shoqja e tij që e donte aq shumë, por që i lidhej gjuha t’ja thoshte, do studjonte për fizikë. Në një ndërtesë do ishin. Kaq i mjaftonte që t’i jepte liri fantazisë. Sikur do dashuroheshin bashkë, sikur do shkonin të punonin në të njëjtën shkollë e pastaj do martoheshin. Fëmijët do u vinin rresht, një, dy, tre,katër… Do ia kalonte babait të Anës që kishte pesë bij e bija.

Mbasditet e prillit po ngroheshin dhe xhirot në qytet rrisnin adrenalinën. Krejt banorët dilnin rrugëve. Zakon i vjetër, që nuk ndryshonte. Veç ditëve kur kishte futboll në Tv. Ladit që banonte një kat poshtë Raqit, i kishte dëguar xhaxhai nga Amerika një Phonola. Bardh e zi, se ashtu qenë atëhere të gjithë televizorët, por ama futbollin e shihje sikur ishe në stadium brenda. Te dhoma e Ladit rrinin mbi 40 fëmijë e të rinj. E deri sa bëhej gol askush nuk fliste. Sa topi hynte në rrjetë gjysma gati hidhej nga dritarja prej gëzimit, gjysma tjetër gati dilnin nga dera për të ikur prej hidhërimit. Por për dy minuta, se më pas vendosej qetësia. Të gjithë ulnin bythën në çimento e sytë mbi ekran, të tromaksur para çdo gjuajtjeje sikur u shfaqej në ekran krokodili gojëshqyer.

Raqi ishte tifoz i Argjentinës. Ato mote ai shtet kishte ekip famoz. Pikërisht nga një ndeshje futbolli atij i ra pika. E goditi kaq keq, sa kanceri do quhej lule. Kur po kalonin dhjetë minuta nga fillimi i lojës dikush nga çunat e ulur përtokë tha: “Si nuk lodhen fare këta argjentinasit”? Raqi ia ktheu xhevap: “Po nuk ushqehen me lëvore pemësh si futbollistët tanë”. Qeshën thuajse të gjithë. Raqi iku në shtëpi i lumtur se fitoi ekipi i tij dhe afër mëngjesit kërciti dera. Fort dhe papushim. Doli babai i Raqit, e shtynë tej, rrëmbyen çunin, e futën në gaz dhe para një burri me kostum doku dëgjoi: “Futbollistët tanë ushqehen me lëvore, more armik i atdheut”?

Nuk arriti të fliste se hëngri breshëri grushtash. Pas tre ditësh 40 dëshmitarë thanë se ato fjalë i kishte thënë Raqi. E dënuan plot 25 vjet. Asnjë lehtësi, nuk u mor parasysh se ishte nxënës shëmbullor dhe familja ishte e nderuar. Një mëngjes drejt Ballshit. Pastaj në Patos, Elbasan, Kurbnesh, Bulqizë dhe në fund në Spaç. Provoi thuajse gjithë burgjet, gjithë punërat. Hyri djalosh, sapo i dirsur mustaqja. Dalëngadalë i dolën thinjë, iu krimbën dhëmbët, u mpak nga lodhja dhe e pangrëna, iu zbeh shikimi, i ranë flokët dhe në vitin 1991, kur i duhej dhe një vit të lirohej, e nxorrën nga burgu.

Fitoi pafajësinë, por fitoi edhe emrin Lëvore. Asgjë tjetër. Ato pak para të burgut as për qira nuk i mjaftonin. Nisi të japë kurse matematike. Fitonte ushqimin me to. Prindërit kishin vdekur. Vëllai me anije ikur në Itali. Folën ca herë në telefon, por ftohja qe e madhe. Vëllai ishte internuar prej Lëvores. E bënte me faj se mund të mbante gojën mbyllur atë ditë. Kaq duhej dhe secili sot do qe në fat të mirë.

Lëvorja endet tamam si një lëvore. Nuk është i vjetër, ndjehet i tillë. Nga lodhja, nga mërzia, nga stresi, nga palumturia. Mban mend vec ca vite gjimnazi. Ato i feksin në kujtesë se në sfond ishte Ana, gëzimi i tij. Pastaj si në një film që i digjet shiriti. Errësirë dhe zi. Çdo mëngjes ecën poshtë e lart lulishtes së qytetit. Dëgjon të moshuar që i bërtasin, Lëvore bëjmë një domino! Po nuk ndalet. Instikti e ka mësuar mos jetojë mes njerëzve. Spiunojnë të gjithë, nuk u rri mbyllur goja, flet me vete. Po t’i thuash se tani janë kohë të tjera të thotë, ata njerëz janë prapë. Nuk u ndërruan. Ata gjallojnë kudo...