Fëmijët

Vangjush Saro-Don Kishoti i Mançës zbret në Tiranë (Kreu III)

  • Published in Fëmijët

Vijon botimi i novelës “Aventurat e Don Kishotit në Shqipëri”

Të nesërmen, që pa gdhirë, të dy miqtë u vodhën nga motel “Zana” edhe ia krisën vrapit poshtë, për në Tiranë. Asnjëherë nuk u muar vesh në se i zoti i motelit i kërkoi dy mysafirët që i shkaktuan aq shumë andralla dhe pastaj, ikën pa paguar qindarkën. Disa thoshin se ai kishte mbetur i trembur nga ajo puna e ‘tatimeve’ dhe s’e kishte hapur gojën fare. Të tjerë dyshonin se kishte dërguar në polici kuzhinierin e ditur dhe tani, Don Kishoti e Sançoja ishin shpallur persona në kërkim.

Gjithsesi, mëngjesi i ditës tjetër, i gjeti dy miqtë nëpër rrugët plot zhurmë e sirena të Tiranës. Kryeqyteti i bekuar e hutoi dhe e trembi pakëz heroin e sprovuar. Natyrisht edhe njerëzit habiteshin me pamjen e pazakontë të dy burrave që vinin nga larg, njëri mbi kalë e tjetri mbi gomar. Por ai që çuditej e tundte supet më shumë, ishte vetë kalorësi i arratisur. Rosinanti i tij nuk kishte sinjale dhe, në dy a tre raste, për pak sa nuk shkuan për dhjamë qeni. Makinat fluturonin e vërshëllenin nga të katër anët, punë e madhe.

-Ç’janë, more, këta që të hidhen kështu sa para prapa, e nuk të lënë të mendohesh një çikë! - bërtiste i shkreti kalorës. - Nxirre, more Sanço, shpatën… Le që harrova fare unë. Ku ke shpatë ti! T’iu bie vetë me ushtë të mallkuarve, por s’di se si… Më ikin kështu, sa hap e mbyll sytë. Mbajini more jezitët, mbajini!

Vetëm përpara monumentit të Skënderbeut, Don Kishoti u qetësua disi dhe filloi të vështronte plot nderim. Atij i pëlqeu shumë përkrenarja dhe sidomos shpata e madhe, ashtu e harkuar, që dukej sikur më kot përpiqej ta bënte zap sheshin. Pa le ai kali i tij madhështor, vithegjerë, e jo si Rosinanti i tij, kockë e lëkurë. E ndërsa po admironte kalorësin, u del përpara një burrë plak, me mustaqe të gjata dhe qylaf të bardhë.

-Tujtjeta o trima! A doni hotel, bre?

Don Kishoti dhe Sançoja kthyen kryet nga i panjohuri.    

-Kush je ti?, - pyeti Don Kishoti, pa zbritur nga kali.

-Bash Muji prej Kalasë së Dodës…

-Po çfarë je ti? - pyeti edhe Sançoja, gjithashtu pa zbritur nga gomari.

-Unë jam kenë kreshnik, or ti. Tani jom pensionist.

Don Kishoti shkëmbeu një vështrim me shqytarin e tij. Siç dukej, edhe ky nuk kishte ndonjë gjë për të sqaruar. Mirëpo ai pensionisti, Muji, e mori vesh menjëherë se mysafirët ishin akull fare nga ajo anë. Ai zuri të shpjegonte fill e për pe se kush ishte dhe se qysh ia kishte kaluar dikur në fshat me aventura gjithfarë. Pastaj tregoi se si më vonë, i vëllai, Halili, kishte shkuar refugjat në Itali. Vetë Muj Kreshniku, kishte rrëmbyer andej, kodrave të Tiranës, dy pëllëmbë tokë dhe kishte bërë një copë shtëpi, si të gjithë. Aty mbante ndonjë pulë, kishte mbjellë speca, domate; po prapë ngushtë që ngushtë. Pensionin e kishte të paktë, prandaj i kishte kthyer në hotel nja dy nga dhomat e shtëpisë së tij.

-Epo, mirë. Ja tek e gjetëm strehën, more Sanço - tha Don Kishoti, i ftilluar tashmë. - Po aventura ka andej rrotull, o trim? - iu drejtua pastaj Mujit.

-Edhe po nuk ka, - ia priti kreshniku i ardhur në kryeqytet - do të sajojmë ndonjë gjë, hej burrë, qysh thua zotrote?

-Nisemi atëherë, Sanço! Të lodhur jemi, le të prehemi një copë herë.

U tha, u bë. Don Kishoti dhe shpura e tij morën rrugën për andej nga rrethinat e Tiranës.

 vijon