Zona e krijuesve

Fqinja ime e bukur - Novelë nga Përparim Kapllani (4)

Hoteli “Ship Inn” ndodhet pak metra larg nga mali Besparmak. Prej tre ditësh ndodhem në Girne, në Qipron Veriore. Gjënë e parë që bëra, u regjistrova në klubin e Qitësve, ku është punësuar së fundi Rauf Ozal. Në duart e mia kam një pushkë të tipit “Hug’lu”, më të cilën mund të bëj qitje. Emrin “Hug’lu” pushka ime e ka marrë nga një qytet pranë maleve Taurus.

Shoqëruesi im turk, vetë Rauf Ozal, më thotë se kasën e kësaj pushke e ka gdhendur artistikisht një plak 75-vjeçar.

Kamil Namlu dhe Ahmet Teti ishin të parët që shpikën këtë lloj pushke. Punishten e parë të armëve ata e hapën në vitin 1924. Mbi 150 partnerë u bënë bashkë në vitin 1962 dhe krijuan fabrikën e prodhimit të kësaj arme. Në një hapësirë prej dhjetë mijë metra katrore prodhohen tridhjetë e pesë mijë armë të tilla në vit.

Zoti Ozal ka veshur një xhaketë ngjyrë jeshile, ka vënë një palë syze të zeza e në kokë një kapele shapkë. Kabina e qitjes përbëhet nga ca hunj të ngulur vertikalisht në tokë. Hapësira e detit të ngjeth të tërin. Portokalle, limonë, madje edhe banane, që mund t’i këputësh me dorë, të ndjellin një ndjesi paqeje. Kam përshtypjen se ky vend kaq i bukur mund të bëhet banesa ime e përhershme, e fundit, nëse tregoj një fije pasigurie. Gishtin e shtrëngoj në këmbëz, me vështrimin të hedhur larg, atje ku bashkohet deti dhe qielli, në vijën e rrumbullakët të horizontit.

“Pra, ju jeni Rauf Ozal. Përse e vrave Miranda Veliun?”

Grykën e pushkës të tipit “Hug’lu” ia kam drejtuar në ballë, ndërsa pres një përgjigje.

Burri trupgjatë, me një palë mustaqe të prera shkurt, më hedh një vështrim të mjegullt. Mërmërit nëpër dhëmbë ca fjalë turqisht, të cilat nuk arrij t’i kuptoj. Më vështron, sikur të jem ndonjë alien i zbritur nga hapësirat kozmike. Kujton se bëj shaka, por gryka e pushkës e kujton për një çast se e kam seriozisht.

“Si mund të akuzosh një njeri pa dalë në gjyq? Si mund ta dini që unë jam vrasësi?” thotë zoti Ozal. Fytyra i ka marrë një çehre të verdhë limoni. Duart i dridhen nga frika dhe tmerri.

Më pikojnë djersët çurkë. Më djegin sytë, por dorën nuk e ngre që t’i fshij. Një humbje sekonde mund të më kushtojë jetën. Me dorën tjetër hap kompjuterin tim laptop dhe i tregoj, se si ia kam skanuar shenjat e gishtave. Gjurmët e atyre gishtërinjve të gjatë përputhen me gjurmët e gishtave të lëna mbi levën vrasëse, që e gjeta të groposur jo shumë larg apartamentit, ku ndodhi krimi. Mjaftoi të mbyllja sytë për pak sekonda e ta gjeja me fuqinë shpërthyese të imagjinatës. Telekinezia si shkencë më hyri përsëri në punë. Jam nga të paktët investigues privatë në botë, që zotëroj një aftësi të tillë komunikimi. Për identifikimin e vrasësit m’u desh të kaloja në mikroskop një për një thonjtë e Mirandës. Në thonj gjeta dy fije floku të zi, që i përkisnin zotit Rauf Ozal. Provat shkresore dhe materiale do t’i paraqiten gjykatës. Drejtësinë nuk do ta vendos në mënyrë personale.

Ndjej një dallgë ajri të më përkëdhelë flokët. Një vetëtimë çan qiellin e kristaltë. Para meje shfaqet sërish ajo, rryma femërore e ajrit, e veshur në të bardha. Futet ngadalë në mes, duke qeshur. Gryka e pushkës sime shënon përmes gjoksit të saj. Kam përshtypjen se kam përballë vetë perëndinë e ajrit, Ariel.

“Nga e more vesh, që punoja këtu? Kush je dhe çfarë kërkon?” më pyet zoti Ozal, por unë ngul sytë në vegimin përballë. Rryma e pazakonshme e ajrit më fshikullon fytyrën. Janë duart e saj, që më shtyjnë butësisht.

“Mos e vrit! Ti nuk je vrasës,” më thotë ajri i nxehtë dhe i lagësht. E vërtetë! Unë nuk jam vrasës. Nuk mund të bëhem dot i tillë, qoftë dhe në emër të drejtësisë. Është kaq e vështirë nganjëherë, që të ndryshosh, por mua më duhet që të ndryshoj. Të bëhem një vrasës, madje pa pagesë. Kam kaq shumë urrejtje në gjoks, për këtë dykëmbësh me fytyrë njeriu, që i ka shpëtuar drejtësisë, sa nuk di si ta përshkruaj. Njeriu mund të ndryshojë edhe në moshën time. Ajo plakë e veshur në të zeza, në pallatin në formë unaze në Zogun e Zi, në Tiranë, më jep forcë dhe zemër, që të vras për herë të parë një njeri. Në jetën time kam shtypur miza, kam therur pula dhe qengja, madje një herë jam përpjekur të ther një gjel deti. Isha dhjetë vjeç, kur me një thikë të pamprehur u përpoqa t’i këpus kokën, ndërsa e kisha vënë poshtë këmbëve të mia. Arrita t’ia këpusja kokën vetëm përgjysmë, pastaj gjeli i detit më shpëtoi nga duart. Ashtu, gjysmë i therur, gjeli im i Vitit të Ri, më iku nga duart e brodhi në të gjithë lagjen e Xhaxhurëve, në qytetin tim të lindjes, në Elbasan. Gjysmë i gjallë dhe gjysmë i therur ajo qenie frymore vuajti shumë, derisa dha shpirt. Atë Vit të Ri, nuk e shijova dot. Gjeli kokëprerë më doli në ëndërr për net të tëra.

Kam provuar të gënjej, por nuk gënjej dot bukur. Fytyra më tradhton se çfarë ndjej nga brenda. Shpesh tund kokën, si për t’u shkëputur nga mendimet e mia. Kreh zonën përreth me vështrim, krejtësisht i shpërqëndruar. Në të dhjetat e sekondës ndjej një dhembje në nofullën e majtë. Shikoj trupin tim të fluturojë në ajër, të plandoset përtokë e të zhytet në rërën e nxehtë. Shikoj zotin Ozal, tek më shkelmon kokën me shkelma, pa mëshirë. Takat e këpucëve të tij më shkelin rëndë mbi sy, mbi gojën e mbushur me gjak. Në ballë më djeg një grykë e nxehtë pushke.

“Ngordh tani! Më thuaj, kush ta tregoi adresën time? Kush të tha se ku punoja? Po çfarë prove ke se e kam vrarë unë?!”

Zëri i zotit Rauf Ozal i ngjan një britme të egër dëshpërimi. Zvarritem me të gjitha fuqitë e mbetura drejt armës, por zoti Ozal më qëllon duart me një breshëri plumbash. Vërej gjakun të përthithet nga rëra e nxehtë e plazhit. Ndjej një shkumë të bardhë të më dalë nga goja. Kam ndjesinë se po vdes. Dallga e ajrit merr formën e njeriut. Mes meje dhe vrasësit tim, ka mbërritur vetë ajo, perëndia greke e ajrit, Ariel.

“Unë jam viktima dhe dëshmitarja, akuzuesja që ju akuzon për vrasje. Ishte mbrëmja e ditës së premte! Ora një e natës! Ti trokite në derën time. Unë nuk ta hapa, por ti e shqeve me forcë.”

 Rryma e ajrit vazhdon të sjellë në veshët e mi copëza fjalësh. Nuk dëgjoj më. Është natë gjithandej. Mbretëron një heshtje e zezë. Nuk e di se ku ndodhem.

***

Epilog

Fërkoj sytë. Nuk jam hetues privat. Nuk kam qenë asnjëherë në Qipron Veriore. Nuk njoh asnjë Rauf Ozal. Të vetmin fakt të vërtetë, që më mundon shpirtin dhe më ha zemrën, kam fqinjën time të ardhur në arkivol pesë vjet më parë në Tiranë. Ju betohem, vë dorën në zjarr, për kokën time, që ajo vajzë erdhi në arkivol dhe që rreth kësaj çështje nuk kryhen hetime. Prindërit e saj janë fqinjët e mi, por ata nuk i njoh. Jam shumë larg dhe nuk kam mundësi t’i ndihmoj ata prindër të mjerë. Vetëm ata e dinë, se sa u mungon vajza e tyre e dashur, e vrarë barbarisht. Le të shërbejë ky rrëfim si një apel qytetar drejtuar shtetit shqiptar, për të hapur këtë dosje mister dhe për të vënë para drejtësisë fajtorët.