Letërsi

Gjithmonë diçka mungon-Nga Ndue Ukaj

Njerëz me fytyra të zbehta shtrëngojnë paqartësinë.

Ata kërkojnë diçka, sepse gjithmonë diçka u mungon.

 

Pas këtij shiu të zymtë si pikëllimi, nesër ka mundësi që dielli kthen shikimin,

dhe ne vazhdojmë mosmarrëveshjet tona - kërkimet tona.

 

E sheh: dielli sërish thyhet nëpër kodra dhe lind diku tjetër si një rrëfim i ri shprese.

Megjithatë ti heshtur si paqja qiellore

kërkon rrugëve të botës.

Kërkon Itakën

ose Penelopën e shtrirë me dëshira të paqarta,

kujtime të trishta dhe net pa gjumë.

Një tokë të premtuar

Ku do ta vendosësh kokën tënde e dhimbjet e tua.

 

E çka gjen?

Rrugë të mjegullta,

Tokën e Premtuar mbushur me gjarpërinj.

Ku s’ka tamël, mjaltë - as vend për këmbën tënde.

 

Gjen shtëpinë e pagjumësisë

ku shoshiten ëndrrat,

ku haen ëndrrat dhe shpjegohet lumturia.

 

Ti gjithmonë kërkon diçka,

dhe harron se gjithmonë diçka të mungon;

Të mungon rruga drejt cakut apo Itaka ku do të kthehesh.

Atje ku pret e trishtuar një grua

dhe një qen që fle i trazuar pranë këmbëve të saj.

 

Ti gjithmonë pret diçka,

Dhe harron se gjithmonë diçka të mungon:

Shtëpia e ëndrrave dhe treguesit e lumturisë.

 

Ti kërkon rrugën drejt cakut,

E të duket vetja leckaman i gjuajtur me gurë.

Sepse ti gjithmonë kërkon diçka ndryshe,

Për shembull: një njeri pa syza të urrejtjes.

 

Por gjen një rrugë dhe një kryq.

Ta japin kryqin e gozhdat t’i dorëzojnë,

E me to duan të mbysin miq dhe armiq.

Sepse ti gjithmonë kërkon diçka

Dhe harron se gjithmonë diçka mungon.

 

(Nga libri “Gjithmonë diçka mungon”, 2017)

 

Tagged under Ndue Ukaj