Letërsi

Mbrëmje vere në Zurich - Nga Albana Lifschin

Mbrëmje vere në Zurich (Përvjetori) - tregim

Gjithë atë ditë ata kishin hedhur e pritur replika midis tyre sikur të kishin qenë armiq. Madje kur sportelistja e hotelit u kishte thënë se u kishte mbetur vetëm një dhomë me dy krevate veç e veç, ai kishte heshtur, ndërsa ajo kishte thënë: S’ka problem, ne kemi fjetur një jetë tërë në një shtrat, i dashur, apo jo? E ç’punë prish një natë? Ajo kishte kthyer nga ai fytyrën e saj të rrumbullakët me një buzëqeshje, ngrohtësia e se cilës kishte shekuj që ishte fikur.

Qe një shuplakë në mbyllje të ditës. E qeshura e sportelistes e kishte përmbysur gotën e mbushur plot. 
Kishte qenë stacioni i fundit i atij udhëtimi. Një moment u duk sikur qe stacioni i fundit i jetës së tyre bashkëshortore. Në heshtje dashuria kishte shkarë ndër vite, shkarë e ikur tutje. 
S’kishin fjetur kurrë veç. Kishin fjetur si motër e vëlla për një kohë të gjatë, por sidoqoftë kurrë veç e veç. Kishte qenë përvjetori i dhjetë i martesës së tyre dhe ai kishte dashur t’i bënte bashkë copëzat e shkëputura, t’i qepte, t’i ngjiste, duke shtytur qetësisht drejt të ardhmes. Të jetuarit bashkë qe kthyer në një zakon i pranuar në heshtje nga të dy. Ajo s’e kishte tradhtuar kurrë, por ashtu me jetën e saj të ngarkuar gjithnjë të ngarkuar, ajo sikur kërkonte punë, punë, që të zvogëlonte hapësirën e komunikimit midis saj edhe të shoqit. Në mbrëmje binte e lodhur në gjumë duke i kthyer kurrizin. Ai e puthte lehtë pas qafës duke i uruar natën e mirë.
Në mëngjes ngrihej herët. Në kuzhinë përhapej aroma e kafesë. Ai ngrihej më ngadalë, e i thoshte “mirëmëngjes”, duke i dhënë puthjen e zakonshme mëngjesore, e cila qe kthyer në një rit të përditshëm. Jeta vazhdonte sipas të gjitha regullave më normale që kërkon një jetë bashkëshortore pa trazime. Pastaj ajo fluturonte në punë. Mbrëmja vinte gjithnjë njëlloj. Ajo dilte nga stacioni i trenit me një shenjë të dukshme lodhje, ndërsa ai e priste ulur në makinë duke vështruar nga pasqyra ecjen e saj të ngadaltë me kokën mënjanë. Dikush i kishte thënë që kishte grua të bukur. Ai qe i ndërgjegjshëm për këtë. Në sytë e të tjerëve i vinte rrotull të shoqes si të ishte në ditët e para të dashurisë me të. Ajo bënte herë pas here një shenjë me dorë sikur donte të largonte një flutur që e bezdiste. Ai e kuptonte atë ”mjaft, mjaft” të saj dhe buzëqeshte dashamirësisht duke bërë ca hapa më tutje. 
Të dy palët qenë mësuar me njeri-tjetrin. Kishin rënë në një ujdi të mos kërkonin më shumë. Megjithatë një pasdite e kishte gjetur të shoqen duke dancuar ëmbëlsisht, e vetme, në dhomën e saj nën një muzikë xhazi. Atij i erdhi mirë, por pastaj, vuri re një nur të bukur në fytyrën e saj dhe u drodh: qe nur dashurie. E largoi atë mendim idiot dhe s’deshi ta shkonte më as nëpër mend. 
Po afrohej përvjetori i madh i martesës së tyre dhe ai i kishte përgatitur një udhëtim surprizë. I sugjeroi të shoqes se ndoshta do të qe mirë të largoheshin për pak ditë nga qyteti, për t’u çlodhur. Ajo e priti qetësisht atë propozim, madje kishte thënë: E vërteta është që ndihem vërtet e lodhur…
                                                                                           * * *
E mbështjellë me një batanie ngjyrë limoni ajo dukej si një fëmijë e vogël, që flinte e bindur, e lidhur pas sedilies…Ai u përpoq ta bënte “guidë’” duke dashur ta ngacmonte në bisedë, por ajo kishte refuzuar duke u mbështjellë më ngrohtësisht me batanien e vet. Udha u bë në heshtje të gjatë. Si mund të flinte ashtu parreshtur, kur në shtëpi qe mësuar të mos bënte më shumë se gjashtë orë gjumë? E habitshme… Kishin ndaluar në një stacion gazi dhe ajo qe zgjuar papritur. 
Ai përmes pasqyrës vuri re të shoqen duke folur në telefon. Ndoshta me të ëmën Por qe një bisedë çuditërisht e shkurtër ndërkohë që një i kuq i bukur i kishte rënë në fytyrë. Iu kujtua ajo ditë kur e kishte gjetur duke vallëzuar e vetme në dhomë… Oh, i kishte dhembur shkrirja e këtyre dy momenteve. 
–Fole me mamanë?
–Nuk-nuk… e gjeta, lashë mesazh, kishte gënjyer ajo duke mbyllur sytë përsëri.

* * *

Dhoma e gjumit e hotelit ishte e bukur. Dy krevatet, edhe pse ishin veç e veç, përsëri kishin një madhësi të mjaftushme për të fjetur me të shoqen. Por ajo hodhi çantën e saj në njerin prej tyre dhe ai e kuptoi që ajo e kishte bërë zgjedhjen e saj.
-Po shpëlahem pak e shkojmë tek restoranti këtu afër. Jam shumë e lodhur e dua te fle, tha ajo. Ai s’iu përgjigj.

Kamerieri, një djalë i ri, i sjellshëm, iu afrua tavolinës dhe ajo foli e para:
-Një gotë verë!
- Mua një birrë, tha ai i befasuar nga kërkesa e së shoqes. Ajo s’para pinte verë.
- Kërkova verë se jam e lodhur e vera ndoshta do të më ndihmoje të fle, apo jo… u shpjegua ajo.
- Ti s’ke pirë verë prej shumë kohësh. 
Qenë bërë vërtet pesë vjet nga ajo natë e mrekullushme vere në Zyrih. Kishin ngrenë darkën në një lokal italian. Atë e kishte tërhequr brenda në lokal një kënge italiane dhe pastaj u ul dhe nuk diti të ngrihesh nga ai restorant. Ndihej e lumtur. Tha se ndjehej si në vendin e saj. Shoqëronte këngët me zë të ulët dhe piu dy gota vere. Kur u bënë për të lënë lokalin, ajo ishte si në re… Ecte duke u mbajtur në krah të të shoqit. Kishte një llastim të ëmbël që e kishte çmendur fare atë. Më pas i shoqi e kishte kujtuar herë pas here atë mbrëmje. E kujtonte me mall. Kishte provuar t’i jepte verë të shoqes pikërisht për të ripërtëritur kujtimin e asaj mbrëmjeje, por kishte qenë e kotë…
Provoi edhe një herë. E ndërroi porosinë e tij duke e shkëmbyer birrën me verë…
Ata dolën nga restoranti dhe ajo kishte filluar të fliste me një zë të ngrohtë dhe ai pati ndjesinë e dashurisë.
Kur hynë në dhomën e hotelit ajo u zhvesh e u fut menjëherë në krevatin e saj duke kthyer kurrizin nga i shoqi.
-Dua të fle...tha symbyllur duke afruar batanijen rreth gushës.
Ai kishte mbetur një copë herë ashtu, më këmbë. Kishte qenë nata e përvjetorit të martesës së tyre dhe asaj as qe i kishte rënë ndërmend.
Ai iu afrua krevatit të saj. Një orë më vonë ajo qe e zgjuar fare dhe sytë i qenë mbushur me lot sikur ta kishin përdhunuar. Qe ngritur të futej në dush me ndjenjën e të bërit pis… dhe kishte qarë sa kishte dashur. Pse tani? Kishte thënë me vete: Pse pikërisht tani?
Kaloi një natë pa gjumë. Një botë qe përmbysur. Mbeti e mekur deri në drekë. Nuk dinte ç’të bënte. Nuk dinte nga t’ia mbante… S’po njihte më veten….

Nju Jork, 2007
(Marrë nga përmbledhja me tregime " Magjia e një zeri". bot 2008)

Tagged under Albana Lifschin