Andej-Këtej

Anulimi i fluturimit në 11 shtator - Nga Mimoza Kuchly

Ishte vendosur tashmë që do të largohesha. Data binte 11 shtator. Prindërit më këshilluan të nisesha më mirë më 12, me "frikën" ndoshta të përsëritjes së 11 shtatorit të mëparshëm. Udhëtimi bëhej dy herë më i vështirë me supersticionet brenda.
12 shtator! Duhej të ishte një ditë e zakonshme ndoshta për të gjithë, por mua po më zinte frymën..
U çapita drejt avionit dhe në krye të shkallëve, ktheva kokën me një lëvizje po aq të ngadaltë. Ajo që shpirti fotografoi, pas kaq vitesh, ishte asfalti diku i plasaritur edhe nga vapa mbase, sinonim i asaj pjese të tokës që po lija pas..
Ishte një ndarje të cilën nuk e kisha përgjëruar, por e përditshmja në (këtë) vendin tim, e luste në heshtje për mua..
Stjuardesës që më shërbeu dy gota shampanjë. Dy dolli:
E para, për atë që po lija pas bashkë me mallin e ngjitur në këpucë.
E dyta, për të panjohurën e cila më priste në një vend që tashmë nuk ish më ëndërr, por një realitet me shumë të panjohura.
12 shtator 2019. Tashmë 17 vjet jetë.
Me një pasaportë të huaj, që nuk është gjë tjetër veç udha e përpjekjeve në vazhdën e asaj që lashë pas.
17 vjet më parë me një valixhe të mbushur me hamendje, pasiguri, në një aéroport të huaj për të shijuar sot realitetin rrethuar nga dashuritë e dashurisë sime. Fëmijët shtrëngimi i të cilëve në kraharor, më kujton se ankthi i largimit nga vendi im, ka shpërblimin më të bukur.
17 vitet ku ti kupton, ndjen se nuk je më ajo e huaja ku polici në aeroport i dukej çudi që jeta jote rifillonte si studente.
"Mirëdita "- thotë polici në pikën e kontrollit.
" Mimoza, monsieur ", i përgjigjem me frikën se ai nuk po lexonte mirë emrin në pashaportê
-Mirëdita mademoiselle, vazhdon ai duke më treguar faqen e pasaportës.
Ndjeva një pështjellim në vetvete. -Do më kthejnë mendova. Këto janë provokimet që u bëjnë shqiptarëve nëpër dogana, ndoshta do të më grisë pasaportën, e kështu endrra mbetet ëndërr.
-Mirëdita mademoiselle, është një ndër fjalët që më ka mbetur nga koha kur kam qenë në Kosovë. Keni gjuhë të bukur, por të vështirë.
Mora frymë thellë dhe kuptova se vendi im kishte ende vlera. Një polic francez që më përshëndeste shqip.
Pas shpinës sime dëgjoj një zë gruaje që i fliste fëmijës:
"Shpirti mamës, tani do flasim vetëm frengjisht, harroje shqipen."
Ktheva kokën dhe doja t'i thosha fëmijës se nuk është mohimi i vetvetes që do të hapë udhët e jetës, por nuk guxova.
- Mirë pash, - më përmendi zëri i policit në shqip.
- Mirë paçi- iu përgjigja me respekt.

12 shtator 2019!
Të mirat erdhën nga pas...

Paris
(viti ndryshon çdo vit, por jo emocionet)