Ty deti të përket-Cikël me poezi nga Flurans Ilia

Mbi detin që u flet baticave

poetët janë ca puthje në pritje

si prita lumenjsh

si trofta kundra rrjedhës

shohin shpesh qiellin poetët

dallojnë dalldinë e dihatjes

tropikun e gjunjëzuar

përkuljen e palmave

lëvozhgën e fjalës

nervin e djersitur

frymëmarrjen e ishullit,

të gjitha këto i ndijojnë, ata

poetët

sikur këmba që shkel hijen e vet

shkel dherat e kuq të dihatjes

dhera që dergjen te rrënjët

e poetëve

që i vranë në mesnatë

lëshuar mbi dhé

si forca e rëndesës

SEPSE

drita e kandilit kryesisht vjen nga nata

mbi detin qe u flet baticave

u flet vetmive të lëkurës tënde

klithmave

fashitur në ngjyrën e butë

të syve

të poetëve

 

Pëlhurë

Adagio

buka e thekur

pas një dimri pafund zgjimet

iguanat në jug

si lugat

zbusin kthetrën

ngujuar nga muzgu

gjer në ag

zvarrisin zefirin me imazh zafir

prej kafeje të fortë

në xhezve të bronxtë

si gjurmët mbi rërën e shkrifët

lexohet filxhani

bunaca e gushtit ç’vesh

gjuhën e konstelacionit

gllabëruar nga gjumi i galaktikave

mundëson nisjen, anijen e shkrimit

këmbëzbathur ball

këtij muri të vjetër perpirë kah deti

përtej gjumit të galaktikave

madhërishëm flë gjiri i Rodonit

si çdo gji mbart në gji

praninë e zefirit mbi trup të hyjnisë

thua se po shkel një zonë të ndaluar?

busulla kapton kuptimin

nën det

te kjo liburnë e mbytur

humbas

me fushqet

duke kërkuar 8këmbëshin

e fjalës

i cili duhet plandosur 40 herë mbi gurë

duke i lëshuar tendinat

duke i varur jargët

si një kërmill ndajnate

në ditët e gushtit

ku nata bëhet pëlhurë

 

Shishe plastike

Capriccio

Kujtesa

burg i mollëzave të gishtave

ësht’ çast

kanione drastike

me arkitekturë gotike

progresi

zhvesh vetvetet e veta prej vidash

mbërthyer me ndërfarëzim formash

kryq

katror

vijëdrejtë

formëylli

(programuar)

si ditët tona

si krahët tanë

prej dylli

qarkuar nga një qark i mbyllur

ku nuli i brishtë është i domosdoshëm

për zgjimin e dritës, ku zgjohet

herë pas here ai çast,

si një shportë me manaferra

e gjithë gurgullima e pyllit

nën krahët e oksigjenit

(dhe unë që jetoj në shishe plastike)

si me qenë në rrjedhën lakuriqe

të lumit të fëmijërisë sime

 

Nota të befta

Cavatina 

një ditë pikë pikë

do pikojm' edhe ne

si nota

të befta në pentagram

tretje prej akulli

trajta e mbrame e dimrave

në sytë e tu si kamera të vockla

regjistron HESHTJEN

kasandrat

kamaret

kështjellat

bishtukun dhe pishtarin

motin e mureve

(celularin)

koha është një koncept

me caqe të caktuara

hapësira flë ndënë ura

ninëza e syrit të të pastrehëve

murmura e mureve të spitaleve

qirinjtë

librat

poetët

bulëza

vreshtari

koha që i duhet verës

përtej territ

të maturoj kohën

e rishtarit

vargje vargje parmakët e urës

vështrojnë lumin

ujëpakët

për miliona vjet asnjëherë

kaq madhështor

nuk ka qenë ai i një çasti më parë

sepse një ditë pikë pikë

edhe ne do të pikojmë

si nota të befta në pentagram

 

Ty deti të përket

Chorale

Mbë gji sheshbeteja rreket me kap pamjen e kepit

Natyrë e vdekur ay diell ndënë "prazmore" trupat

Rremat pozojnë në breg ndën çukitjen e sqepit

Pesha e krrokamës të një tjetër qyteti të flijuar.

 

O Redon, pas çdo humbje fryma nis e merr frymë

Sërish ushqehet me çka je dhe përzgjodhe të jesh

Hyjni i detrave huktinave të këtij kepi nën brymë

Të qenit zjarr dhe parzmore ku digjen trupat tanë.

 

Por më tepër se flaka, ah, pamja e këtij zalli

O Rodon i dashtun, aty, shoh zjarre përfund

Zjarre që i ndezëm me dy gurë stralli

Me dy fije eshkë me dy fije frymë.

 

Shpirtrat e rremtarëve që dogjëm sot mbi det

Dy fije dritë i dhanë shtatores tënde nga larg

Redon i madh prej këtij kepi, ty deti të përket

Oh, shpirti im ndëshkuar përjetësisht me zjarr.

 

Dy zjarre mblodhëm me dy pishtarë në kthim

Dy duar përpjekja për të mbijetuar dy kujtesa

Dyzim paralel kjo bukë e ndarë më dysh

Oh Rodon i përjetshëm, e fundit vdes shpresa.