ajo botë ku përkisja
tashmë është e vdekur
kjo tjetra ku jetoj
nuk është e imja
në udhëkryqe të vjetër
me fytyra te reja
harrova kujtimet
dashuritë e mia
vdiqën te të tjerët
dhe urrejtjet e tyre
i varrosa te vetja…
njeriu
1.
Ec ti, hija ime, rrëpira ime ec...
trishtimi më i vogël
veç tek jeta ime
jo gjithandej.
Në fluturimin tonë të kasnecit
afërtutjeafër, gjatë sa shkurt
ne jetën e shkëlqejmë
me dekore
e ledhim
ia pijmë qumështin
dhe flladet
aty
Kishte gati dhjetë vite pa shkruar dot asgjë, megjithëse novela e tij e fundit “Flaka dhe deti”, ishte pritur mjaft mirë, madje qe bërë edhe film. Subjekti bënte fjalë për një fshat të izoluar
Një vapë e tmerrshme. Bulëza djerse lëshoheshin tatëpjetë ballit. Vetullave nëpër hundë e prej aty pikë... pikë... rrëzoheshin përdhe. Që pylli ishte i tejskajshëm kjo binte lehtë në sy. Ishte një
Të gjithë e kemi provuar atë pritjen e ëmbël befasuese se cilat dhurata do na sjellë Babagjyshi i Vitit të Ri, më saktë çfarë do marrim e ç’do të këmbejmë me njerëzit tanë të zemrës. Për mendimin tim
E kam një orë elektronike në makinë. Nuk e tregon kohën e saktë reale. Tregon një orë përpara kohës reale dhe kjo ndodh për shkak të ndërrimit të orës në vjeshtë. Mekaniku im më ka ndihmuar disa herë
gjethet mbulojnë gjurmët
mbi udhën që shkurtohet çdo ditë
dhe pakuptuar bëhem pemë
rrënjë të bashkuara në trung
ndarë përsëri në shumë degë...
ndersa ju bini në dashuri me vargjet e
Ngaqë isha i ri në atë qytet, thashë me vete, se mik më të mirë se Alajdini nuk mund të gjeja. E dija që shkruante si unë. Ai shkruante letërsi dokumentare, kurse unë shkruaj trille, ose si i thonë
Thoma Gëllçi
