Camila - Tregim nga Ilir Gjini

Kishte gati dhjetë vite pa shkruar dot asgjë, megjithëse novela e tij e fundit “Flaka dhe deti”, ishte pritur mjaft mirë, madje qe bërë edhe film. Subjekti bënte fjalë për një fshat të izoluar ngritur rreth kraterit të një vullkani, që i zemëruar nga guximi i dy të rinjve të dashuruar që e sfiduan, filloi të villte gjuhë të zjarrta. Për të shpëtuar fshatin nga zëmërimi i vullkanit, dy të rinjtë largohen përmes detit.

Por fill mbas suksesit, humbi të shoqen në një aksident, çka e futi në një dëshpërim të thellë. Ishte duke udhëtuar në një rrugë periferike, duke shijuar peizazhin e artë vjeshtor. Ajo i tha të ulte pak shpejtësinë, po ai nuk ia vuri veshin lutjes së saj.

Disa çaste me vonë, një makinë që udhëtone me shpejtësi nga një rrugë dytësore, e goditi fort nga e djathta. E shoqja humbi jetën pas tri ditësh, ndërsa ai ia hodhi paq me dy brinjë të thyera. Megjithëse autoritetet nuk e ngarkuan me asnjë përgjegjësi për aksidentin, ai ndihej fajtor. Nuk i hiqej nga sytë portreti i saj, kur i tha të ulte pak shpejtësinë. “Nëse do ulja shpejtësinë, makina tjetër do kish kaluar dhe nuk do ishim përplasur”.

Ky mendim e gërryente si pika e ujit gurin dhe nuk qe në gjendje të shkruante. Kishte pasur madje disa kërkesa nga regjisorë, për të shkruar skenarë filmash, por nuk gjente dot frymëzim për të shkruar. Vendosi të udhëtonte. Ndoshta largimi nga rutina e zakonshme, do t’i zgjonte sërisht nervin krijues. U nis drejt Kubës, pa harruar të merrte me vete një kopje të romanit të famshëm “Plaku dhe deti”, me autograf e një shënim të vetë autorit, që e pati blerë në një ankand.

U shkri në vorbullën e njerëzve, si një rrëke që i bashkohet rrymës së fortë të lumit. Filloi të ndihej mirë, pasi askush nuk e njihte. Në barin e hotelit, sapo ndeshi portretin e njohur të një bizmesmeni, gati ia dha vrapit, çka e çuditi mjaft kamerierin që po i shërbente. U ul në verandë dhe porositi një kokteil “Mojito”. Një mesoburrë i veshur mirë, i ofroi të blinte cigare. Zgjodhi një puro “Monte Kristo” dhe filloi të tymoste rrathë të njëtrajtshëm që përhapeshin rreth tij, po në vorbullën e bardhë të tymit, pa sërisht portretin e saj.

- Jeni njeri me karakter të fortë zotëri, - i tha i panjohuri.

- Nga e kuptuat?

- Nga purua që zgjodhët, - ndërsa nga mënyra si tymosni, duket se po përjetoni një moment të vështirë.

Fjalët e të panjohurit e kthyen pas në kujtime, por dy tavolina larg tij, sërish pa biznesmenin që qe ulur me një vajzë të re. Ai u ngrit në këmbë dhe e përshëndeti. “O Zot, po më ndjekin edhe këtu hijet e së kaluarës! Duhet të bëj diçka”.  Në mbrëmje u ul në barin e hotelit dhe rrëkëlleu me eks gota të mëdha me rum. Donte të dehej dhe të harronte. Disa valltarë të veshur me kostume tradicionale vallzonin rreth tij, ndërsa ai i zhytur në avujt e alkoolit, po përpiqej të gjente diçka interesante për lexuesit e tij.

E përmedi zëri i një vajze të re të veshur hijshëm, që i kërkoi të blinte një fustan. Zgjodhi një fustan ngjyrë blu, ngjyra e preferuar e së shoqes. Ajo u largua ngadalë, pastaj ktheu kokën dhe e përpiu me sytë e saj të kaltër. Edhe ai e vështroi me kureshtje. Të nesërmen ndërsa sërish po pinte në bar, dëgjoi zërin e saj të ngrohtë afër veshit … “ajo e vështroi ëmbël dhe e ftoi në parajsën e saj. Gishtrinjtë e tij gati ngrinë, teksa po prekte flokët e saj”. U ndje mjaft i mikluar që ajo po përsëriste një fragment nga romani i tij.

- E keni lexuar romanin tim?

- E kam lexuar dhe më ka pëlqyer shumë më tepër se filmi, - i tha ajo natyrshëm.

- Çfarë bëni këtu?

- Kërcej, organizoj lojëra për të kënaqur turistët. - Më quajn Camila - i tha e shpenguar dhe buzëqeshi gjithë çiltërsi.

U miqësua më të. Ajo ishte si një fllad i ngrohtë, që vjen pa paritur pas një stuhie të acartë. Ftesën e saj për një vizitë në shtëpi, e pranoi me kënaqësi. Teksa po voziste në një rrugë fshati, ajo i tha të ulte pak shpejtësinë. Nga krahu i djathtë, i ndërpreu rrugën një makinë e vjetër që nxirrte shtëllunga të zeza tymi.

Frenoi ashpër dhe u mbulua nga djersët. Pas disa çastesh agonie, filloi sërish të voziste, ndërsa ajo mbështeti kokën lehtë te supi i tij. Shtëpia e saj ishte veçse një barakë druri, po atij i pëlqente  sepse mund të sodiste valët e shkumëzuara të oqeanit. Camila banonte në një fshat të vogël, ngritur rreth një gjiri të mbrojtur mirë. Brangat e ngritura rreth gjirit, atij i dukeshin si dhëmbë të thyer peshkaqeni.

Ajo banonte më të vëllain dhe të ëmën. I vëllai kalonte gjithë natën në oqean për të peshkuar, ndërsa e ëma kujdesej për kopshtin dhe punët e shtëpisë. Në mëngjes kur pa vëllain e Camilës teksa kthehej nga peshkimi me varkën e vogël, iu duk sikur me një të hapur të gojës, peshkaqeni do ta gëlltiste me gjithë varkë. I dha para të blente një varkë për të qënë, madje kaloi me të një natë në oqean duke peshkuar.

Në mëngjes edhe pse i pagjumë dhe i raskapitur, filloi të shkruante. Fantazia i qe rikthyer. Një subjekt interesant për një peshkatar që braktis këtë vend të izoluar bashkë me varkën e tij për të prekur lirinë, e përpiu të tërin. Dëgjonte zhurmën e dallgëve si një melodi shpirtrash të mbytur dhe shkruante pa pushim.

Në mbrëmje teksa po dremiste me kokën mbi tastierë, e zgjuan përkëdheljet dhe puthjet e saj. Kishte veshur një fustan blu dhe ai nuk po kuptonte nëse po prekte Camilën, apo të shoqen. “Ajo e ftoi të ulej te syri i vullkanit. Mos u tremb, ka rënë në gjumë dhe i ka humbur gjuhët e zjarrta. Dua të ndjej brenda meje, llavën tënde”, - pëshpëriti ajo me fjalët e romanit të tij dhe filloi të zbulonte gjirin. 

Trupat e tyre u shkrinë, si valët e ngrohta kur i rrëmben rryma. U përmend nga agonia kur dëgjoi hapat e nënës së Camilës, ndërsa ajo u largua me vrik përjashta.

Iu duk se u zgjua nga një ëndërr. Hapi portofolin dhe nxorri foton e së shoqes. Çuditërisht ajo po i bëzëqeshte.

- Je e zemëruar me mua?

- Jo, - iu përgjigj ajo qetësisht.

- Bëra dashuri me ty pas 10 vitesh. - Sigurisht që s’ka për të ndodhur më, - i tha portretit të së shoqes, si i zënë në faj.

 Vendosi të tregohej i kujdesshëm me Camilën, që ëndrra nga sapo u zgjua, mos përsëritej sërish.

Ajo ishte për të si një dallgë që të përkëdhel ëmbël, po sërish largohet, se i përket detit. Nërsa ai ishte për të si një delfin që të rrëmben nga krahët e stuhisë, për të të çuar në parajsën e lumturisë. Marrëzia e dashurisë e kish pushtuar Camilën aq shumë, sa që çohej në mesnatë dhe dëgjonte frymëmarjen, madje edhe rrahjet ritmike të zemrës së tij. 

Vështronte portretin e tij dhe kapërdinte lotët. Ditën që ai do largohej, nuk vuri dot gjumë në sy.  Ai i la një shumë të mirë me të cilën mund të rregullonte disi jetën, po nga brenda ndihej bosh. Si një varkë që veç velave, ka humbur edhe rremat. Ajo i shkruante vazhdimisht, po nuk mori kurrë përgjigje.

Tani ai nuk kishte më nevojë për rum, qe dehur nga romani i tij. Flinte me peshkatarin dhe zgjohej nga zhurma e valëve të shkumëzuara. Ndjente deri në shpirt erën e zemëruar dhe i dukej sikur po peshkonte lirinë. I gjeti edhe një titull grishës: “Dehja e valëve”. Botuesi i tij e pëlqeu shumë romanin. Qe publikuar edhe në media vendi dhe koha kur do bëhej ceremonia e prezantimit. I qe kthyer sërish gjysma e shpirtit të tij të vdekur.

Por kur po shijonte triumfin, një lajm i hidhur e trishtoi pa masë. Sikundër personazhi tij i novelës, që pasi i shpëtoi gjuhëve të zjarrta të vullkanit, humbi të dashurën nga valët e tërbuara të detit. I vëllai i Camilës i shkruante se Camila qe zhdukur prej tre ditësh bashkë me varkën e tij dhe po vazhdonin ta kërkonin! Mesazhi mbyllej me fjalët:  Kemi shpresë ende. Oqeani ka qenë mjaft i qetë dhe stuhi nuk ka patur.

© Ilir Gjini - Toronto