Hiena - Fabul nga Vangjush Saro

Trishtimin bie muzgu mbi savanë,

se atje tutje shpirt po jep Luani…

Dhe tufa po e qan me lot e vaje;

vrerosur dhe Hiena, këng’ e saj:

“Oiii, pse po na lë, o yll, o dritë?!

Të mjerët ne si, do t’i ngrysim ditët…”

 

Por me të perënduar sytë “i madhi”,

(e dita s’ishte ngrysur)

ndërroi avazi:

“O plehrë, o katil, na nxive jetën,

pas teje veç rrëmonin ç’kishte mbetur.

Kujtoje se të donim, kjo ish lojë…”

Ç’ Hienë “kurajoze”! S’e mbyll gojën…