Mështeknat - Nga Vangjush Ziko

Mështeknat shushurijnë pas dritares sime

Dhe gjethet dot nuk mund t' i numërojnë,

Mos u çuditni ju në se mendimet

Në vargje veç pranverës i këndojnë.

 

Mështeknat heshtin pas dritares sime,

Në gjumë aq të bardhë kanë rënë,

Mos u çuditni ju në se mendimet

Në vargjet time kanë dritë hëne.

 

Mështeknat digjen pas dritares sime,

Në vesëra të arta janë larë.

Mos u çuditni ju në se mendimet

Në vargjet time zjarr më kanë marrë.

 

Mështeknat ngrijnë pas dritares sime,

Të zhveshura e palëvizur rrinë,

Mos u çuditni ju në se mendimet

Në vargjet kan' acar e suferinë.

 

Dhe ndonjë ditë unë n' u mbështetsha

Të prehem qetësisht nën gjelbërimet,

Mos u çuditni ju në se mështeknat

Do shushuritin këngën time.