Vargje polare - Nga Vangjush Ziko

*   *   *

Arinjtë e polit zbresin

në qytetin me drita dhe zhurma që ulëritin.

Me putrat e tyre gërvishtin trotuarët:

u ngjajnë copra të nxira akullnajash,

makinat s'u duken as peshq, as foka,

vetëm se hiqen zvarrë,

ne eskimezë aspak nuk u ngjajmë,

s'u biem erë as peshk, as dhjamë.

Zhurma jonë e potershme

s'i ngjan oqeanit,

as reklamat bizare netëve polare.

Ikin arinjtë e bardhë

duke hequr zvarrë mjegullën e zhgënjimit

të gënjeshtrës sonë gri

zhurmëmadhe.

*   *   *

Ka ditë

që zhivën e termometrit

po e shtyp zeroja

si supin e sizifit shkëmbi,

hejet e akullit

pas strehëve të trembin,

si dhëmbë vampiri,

filloi të kafshojë dimri.

Ka ditë që rrugët

i vesh me pancir akulli

kuajt e pranverës t'i qorrollisë,

me kamxhikun e thëllimit

ëndrrat e blerta të drurëve t'i grisë.

Ka ditë që dal

veshur me gëzof ariu,

komshiu im eskimez

ma dha një mëngjes

slitën e tij hua,

mpreha vargjet e mi

për të trokuar.

Ka ditë

që imitoj amundsenin dhe skotin,

jam nisur të zbuloj

polin e ngrirë,

në agimet boreale

t'i pagëzoj vargjet e trishtë.

*   *   *

Në ditë feste e kuptojmë

sa pak gëzime kemi në jetë.

me shpirt pranverës i këndojmë,

por jeta qenka vetë dimër.

Dimër nuk janë vetëm thinjët,

thinjët që ngrijnë

e më nuk shkrijnë.

Dhe zemra jonë nënë brinjët

nga dimrat tanë thinjet.

Nga dimri ikën dhe bilbili,

mërgon thëllëza gushëshkruar.

nga kush ta marr unë mësimin

në dimrin tim për të qëndruar.

Ariu i polit më mësoi

si t'i gëzohem një cope akulli,

diellit të ftohtë,

që ma ngroh pakëz gjakun,

përmbi një akull si të lundroj

dhe ta gëzoj unë këtë dimër.

Pranverës sime t'i këndoj

qoftë një çast,

vetëm një grimëz.

© Vangjush Ziko