Tri poezi me motive serenatash - Nga Vangjush Ziko

* * *

(“thonë bota jam i marrë”)

Thonë bota jam i marrë.

Mendtë ti, moj, m'i ke marrë.

Më jep ujë nga izvori,

Nga burimet e krahrorit.

Mjaltin nuk ma jep me lugë,

Por ma jep ta pi me buzë.

Dhe më deh, më vë në gjumë.

Si të mos marrosem unë.

* * *

(“të thashë, moj syzezë,

të mos dashurohemi”)

Dëbora zbardhi dhenë.

Ikën zogjtë. Korbat mbetën.

Drurët nxijnë ashtu të zhveshur

Si me pendë korbash veshur.

Bora e thinjëve më mbuloi.

Sytë e zinj dot nuk m'i zboi.

Seç ma nxinë shpirtin tim

Syt'e tu korba të zinj.

* * *

(“ç'm'u dogj i shkreti xhan”)

E ngrita shishen me raki

Dhe dot s'e shojta zjarrë.

Mbeta me gotën në vetmi

Dhe lotët e patharë.

Bashkë me lotët po e pi

Helmin e dashurisë.

Do ta djeg shpirtin qiri

Për zemrën tënde kishë.

Për atë zemër që më zboi

E më dha arratinë.

Psalmin e fundit po këndoj

Për ty dhe dashurinë.

© Vangjush Ziko