Mëngjesi i qytetit me kalldrëm - Nga Vangjush Ziko

1.

Mëngjesin

ma lajmërojnë makinat

që zgjohen me zhurmë nga gjumi.

(Këndezat u therën

dhe u zjenë në tenxheret me presion).

Rrezet e diellit

janë të dytat

që më trokasin në ballkon.

Rendin fëmijët zhurmshëm

me çantat e shkollës pas shpine

që dielli ua mbush me dritë.

Pensionistët,

pa gdhirë mirë,

presin të marrin thërrimet e pensionit

që hoqën nga goja

për këtë dimër të thinjur.

Në veshët e mi jehon akoma

zëri i këndezave të ngjirur.

2.

Mëngjesi

mbledh bishtat e cigareve

rrotull bareve.

(Tymoi e tymoi

dita që shkoi).

Tavllat e pastruara

presin hirin e ri

të halleve të vjetra.

Në pangarin e kishës përbri

ndez një qiri jeta.

3.

Ec që pa gdhirë

mbi kalldrëm të pafshirë.

Pas meje

plehrat fëshfërijnë,

një shishe bosh plastike

rrokulliset.

Pas shpine

një plakë nuse

gërshetin e thinjur ka bërë tufëz

dhe fshin e fshin:

Hija e nënës sime

kalldrëmin spërndrin

dhe psherëtin.

4.

Në Lëndinën e Lotëve

shterruan lotët,

në grykë u ngecën

pleqve memecë.

Me gishtat e duarve

numërojnë dertet,

kurbetet

dhe kontinentet.

5.

Kohë baresh dhe kabaresh,

pabesh në katin përdhes.

Nën tenda pëlhure

si palma ngjyra-ngjyra

ulur Evropa

dhe Ishujt Kanarie,

Dubai dhe Al Sheiku.

Çiftet rrinë

dhe pijnë

koktejnë e fundit të mushtit

të ëndrrës që iku

bashkë me gushtin.

6.

Ky kalldrëm

m’i mbajti këpucët të pastra,

balta nuk m’u ngjit

as në qilimat e shtëpisë,

por shuajt m’i hëngri

porsi fëmija pastat,

kokallat m’i shkurdisi.

tashi e mat me këmbë

(jo me hapa).

Hija ime zvarriset,

nuk fluturon më

si hija e zogut të fëmijërisë.

Ky kalldrëm,

pergamen që kurrë s’griset,

i jetës që më gëzon

dhe më dhëmb.

© Vangjush Ziko