Përjetësi kontradiktore - Nga Vangjush Ziko 

*   *   *

Më zgjuat, zogj, pa gdhirë,

pa lindur dielli,

isha në një ëndërr të keqe,

sa mirë,

ma fshitë,

s'di ç'ëndrra shihni

në gjumin tuaj me pupla,

ëndrrat e njerëzve nuk i kuptoni,

nuk janë aspak si tuajat,

zëri ynë i ashpër

ndërron sipas alfabetit,

nuk merremi vesh

pa një përkthyes të mençur,

mësomani gjuhën tuaj

të shoh në ëndërr lule,

mos trembem në gjumë

nga britmat dhe fyerjet,

mësomani fyellin tuaj,

pizgën e blertë të blirit,

ta zbut nepërkën e helmët

strukur në shpellën tonë

të shpirtit.

*   *   *

Pas bubullimës

gjithnjë ka heshtje,

heshtje dhe shi,

shuan rrufenë përvëluese,

bie paqja mbi pellgjet,

era kreh krifën e qullur të barit,

than sytë e përlotur të luleve,

qielli i zemëruar platitet,

toka bëhet memece,

drurët

(dëshmitarët e stinëve

dhe përjetësisë kontradiktore)

thithin dhimbjen e kulluar të dheut

dhe temjanin e rrufesë së shuar,

rrënjët e jetës

dhe mushkëritë e përjetshme frymojnë.

© Vangjush Ziko