Unë kam me u kthye - Cikël poetik nga Sami Milloshi

AUTOPORTRET ME BOJNA UJI

Jashtë asht akullnajë,

E unë brenda

N’qoshe t’oxhakut...

 

Kacafyten

Dashnia me urrejtjen,

Unë mbaj anën e dashnisë...

 

Urrejtja e korr

nji fitore t’vogël,

ma burgos shpresën

për pak kohë...

 

I shkoj njat

nji pasqyre

me pa veten,

e m’del ftyra e babës

qi m’lyp nji gotë ujë.

 

Ujë nuk kam

me ia njomë buzët e rreshkuna babës,

e m’duhet me u kthye

te Kroi i Luçes

me e mush boljerën...

 

Kroi i Luçes

asht larg,

rrazë malit t’Dejës,

sa nji shpresë e pakthyeme ...

 

Unë duhet me

u kthye n’fmi,

me i prue ujë babës,

ja na mos, baba

ka me m’dek n’duer

buzëthamë

për nji pikë ujë...

 

Bahem fmi apet

M’i dhanë ujë babës

e me ruejt

ftyrën teme...

 

Tash unë e di

sa herë kam me kqyrë

ftyrën teme n’pasqyrë

ka me m’u shfaq baba

tue m’lyp nji gotë ujë...

 

PASQYRË NË LIS

Tash po e thërmoj veten

për t’dashtunit e mi:

 

N’e paçi nji kujtim

T’vyshëm prej meje,

shkoni e mbilleni

nji lis për mue

n’fund t’livadhit

ku m’u përgjakën gjunjët n’fmini...

 

Ndoshta dikush

mezi pret me m’harrue,

e unë veç deshta me i thanë

se e pres me lule at’ harrim...

 

E di se kush m’ka dashtë

e kush jo,

ani, unë nuk isha

veç nji shumatore

gabimesh,

dhe ma t’madhin

prej tyne

e msova n’thinjninë time.

 

I paskam dashtë

të tjerët ma shumë se veten,

dhe kur u kujtova

me dashtë veten,

qenkam ba vonë

e m’duhet m’u errë

e m’u gdhi

n’konak t’vetmisë

tue lpi plagët

qi s’shifen me sy...

 

Kur t’blerojnë lisat

qi keni me i mjellë

n’fund t’livadhit,

bash njat-here

ftyra jeme ka

m’u kthye

n’pasqyrë për

Ju...

 

SHEGË

Kur e hap shegën,

e kam marak

mos me ia vra

asnji kokërr...

 

Asht si mos

me vra gjoksin

t’dashtunës

prej përmallimit...

 

Shega ruen kokrrat n’gji

si e dashtuna pasthirrmat…

 

Por, pasha

t’madhin Zot,

unë s’muj me e hapë shegën,

pa m’ra nji kokërr n’tokë...

 

Bash, si s’muj

me ia mledh pasthirrmat

t’dashtunës,

pa i fluturue nji “Oh!”,

si pulbardhë n’qiell...

 

UNË KAM ME U KTHYE

Unë kam me u kthye

kur t’vijë koha

me mjellë arën,

kur t’vijë dita

me kosit livadhin...

 

Kosën kam

me ia lyp djalit t’Feridit

e parmendën

kam me ia lyp

t’birit t’Halitit...

 

I biri i Halitit

ka me e lanë picerinë n’Romë,

e ka me ardhë me m’nihmue

me ngá qetë n’hullí...

 

Kosa asht ndryshk

n’shashen,

po kam me e mprehë

n’kullë me çekiç t’Aqifit...

 

Kur t’i kosis livadhet

kostarët kanë me ardhë,

n’upraj për mue,

nje kur t’i ngrefim

mullarët e barit,

si qylafë t’mdhej,

n’krye t’lisave...

 

Asht me t’u dhimbs kulla jeme

bash pse e lashë vetëm,

i rrshqitën rrasat e çatisë

e filloj me pikue...

 

Po kem me qitë rrasat e reja

e kem me mlue çatinë apet,

e Rrushja si zanë

ka me na e pjek

nji bukë t’norme n’çerep,

e ka me na e pru

ka nji sapllake me dhallë

e ka nji thmekë gjathë...

 

Njat dekik,

kur t’a muloj çatinë e kullës

me rrasa t’reja,

ka me dek

Përbindshi i katundit,

ai qi na pat ba mxhi,

me e lanë katundin,

e me gjet parajsën

n’planetin e Askundit...

 

Si ta shtijmë

n’dhé Përbindshin,

n’vorret e Valxhiut,

kam me iu lut Beharit

me i ra fyllit t’Imer Nelit

n’zabel t’Kodër Rroshes

tue grish bilbilat

me knue ato kangë,

qi për pak i harruem krejt,

e ftyrën qe tue na e mulue

e zeza márre...

 

Kam me u kthye

me e shti n’dhé

xhenazen e Përbindshit,

e me ik me faqe t’bardhë

prej ksaj Bote...

 

Kam me ardhë

Kur t’vijë koha

me mjellë arën,

kur t’vijë dita

me kosit livadhin...

 

MISS VORREZA

Për çdo vjeshtë

vij prej kurbetit

ke vorri i nanës

me u çmallë

e m’u lutë...

 

Ia kem vu nji foto

kur nana ish e re,

e bukur si zanë.

 

Mandej i bi

kryq e tërthor vorrezës

e m’deh era e jargavanëve.

 

Foto t’bukra anekand

burra e gra t’pashme,

shqiptarë ma!

 

Por, nana, ah nana,

ajo asht Miss Vorreza

e Botës!

 

Për çdo vjet qi vij

bahem ma i ri,

a thue kam m’u ba fmi

apet me pi

në t’sajin gji?

 

PENDESA

Kur tjetrin e mori plumbi,

të untë e n’pranga ti heshte,

as unë si ti nuk bzana,

heshta si gjethe vjeshte...

 

Mëkat’ i heshtjes përbindsh,

Për ty, për mue, gjithnji,

as djall as engjëll nuk je,

Po s’don me ikë pa lavdi...

 

Nji fjalë pendese e thashë

pa prit unë frym’n e fundit,

n’asht rrasja ti thikën

lavdisë si peng i unit...

 

Në mos, ka me t’zvarritë

Fama si shtrigë e keqe,

kurrë s'ka me t’lanë n’paqe,

Po s’the nji fjalë pendese...

 

Se vjen nji ditë për gjithkand,

me la borxh’n e harrimit,

n’daç me shkue n’altar,

me le si Krisht prej flijimit...

 

METEREOLOGËT THANË...

N’mbramje

metereologët thanë se sot

ka me qenë ditë me Diell,

po sot ra shi litar...

 

Na jem msue me na rré,

e kem rrenën si ajrin, si ujin

qi pimë,

si kafen e mjesit,

si gjumin e drekës,

si seksin mas darkës...

 

Kurrkush nuk u çue

me u thanë meteorologëve:

"Pse na rrejtët ditën për Diell?"

 

M’u desh mue

nji çerek shekulli

me e pa se si

andrra jeme për Liri u tkurr n’zhgullin e përjetshëm t’mbijetesës,

noshta pse unë isha ngi

me rrenat për t’ardhmen e lumtun,

a noshta se rrenat

u banë kibernetike

e unë s’mujta me dallue ma

t’zezën prej t’bardhës

a t’trishtën prej t’gazmendshmes...

 

Po Liria ç’u ba,

ku hupi?

 

Gjithnji asht dikush

qi ta shpjegon menunë,

qi ta ban mendjen lamsh n’bankë

me marrë nji kredi,

qi ka me t’barazue me

Bill Gejtsin a Uorren Bafetsin,

dikush qi ta ndalon

me ngranë mishin e kuq,

dhe makaronat,

mos me u ba trashaluq...

 

Po mue askund

nuk ma kanë zanë sytë

dikend qi kshillon

si me ndalue

ate qi prodhon

dhe ate qi hedh bombat

mbi kryet e fmive...

 

Druj se me gjakun

e t’pafajshmve,

fryhen kuletat e djajve,

por baj be

se nji poezi si kjo

kurrë s'ka me e shkrue

Intelegjencia Artificiale...

 

Na jem msue me na rré,

e nje kur t’bahemi gati

me ia pre vetë

kërthizën t’vërtetës,

kllounat kanë

me na marrë zvarrë

për hundësh

si skllevër dixhitalë

n’krematoriumet

e algoritmeve...

 

N’mbramje

metereologët thanë se sot,

ka me qenë ditë me Diell,

po sot ra shi litar...

© Sami Milloshi