Dy poezi për vete - Nga Vangjush Ziko

FRYMËZIMI

Diellin e di nga lind edhe kur lind,

Hëna kur hahet a kur mbushet,

Drit' e frymëzimit nuk e di

Në ç'çast të ditënatës më zë ushe,

Nga vjen drita e tij e nga buron.

Mua më bën foshnj' e plak të çartur,

Mjalt' e vrer nga pena më pikon

Në rrokjet dhe në tingujt tim të vargut.

Nuk dua as ta tremb, as ta përze,

Fytyr' e tij në timet vargjet shfaqet.

Në zemër a në plagë bën fole.

Këtë s'e di e s'dua ta di fare.

 

SIRENAT

Kur lexoj shpesh tjetër poet,

I them vetes më nuk do shkruaj.

Letra më bëhet dallg' e det

Dhe vargu varkë e copëtuar.

 

Më duket vetja Robinson

Flakur nga tok' e Poezisë,

Por muza heshtur më qorton,

Ma platit zjarrin e zilisë.

 

Ma qep me flokët e saj varkën

Dhe me rrëshirë të re ma lyen,

Ma mbush me lëngun e ri vargun,

Kalemn' e thyer ma bën fyell.

 

Rinis lundrimin përsëri,

Tendosen velat e poemave.

Nuk i zë veshët me dyll' të zi,

Le t'i zënë veshët sirenat!

 

© Vangjush Ziko (Nga vëllimi “Monologu i Ajzbergut” 2010)