Andej-Këtej

Shtetrrethim - Nga Luan Rama

Nga: Luan Rama

Eshtë një kohë tjetër, pa ngjyrë

në këtë horizont të zbrazët, të murrët,

nuk ka as luftë, as krisma, as topa

edhe pse e dimë se diçka e frikshme

sillet rreth nesh bashkë me erën,

ditët ecin pa kuptuar

me këmbë të rënda plumb,

ecin të përgjumura në heshtje

pa folur dhe lënë gjurmë

pa mërmërima të dashuruarish

pa kalimtarë dhe sy që qeshin

kohë shurdh-memece

pa zëra të gëzuara fëmijësh

që shkojnë të ngrejnë balona në qiell,

veç zogj të hallakatur shkojnë plot zhurmë

e nuk kthehen më.

Porta të mbyllura, rrugë të fjetura

këpucë të vetmuara që dergjen në prag

pleqtë gërhasin kushedi në ç’botë

vetëm hijet ecin në këtë planet pëshpërimash

ndërkohë që dritaret më kot presin diell.

Bëjmë një hap, një tjetër

dhe sillemi kuturu në vetminë tonë

dehemi dhe dëgjojmë kantika biblike,

nga miqtë veç Mozart ka mbetur tani,

kujtojmë të vdekurit që na mungojnë

dhe duam ti puthim edhe pse përtej qiellit,

atëherë kërkojmë fjalët, ato të zemrës,

shkruajmë një rresht dhe e shuajmë

pastaj shkruajmë një tjetër me dorën që djeg

duke dashur të çajmë muret e frikës

kështu, fjalë pas fjale shembim barrierat,

është fjala e dashurisë - e vetmja shpresë

e vetmja ëndërr që rri zgjuar

në këto ditë shtetrrethimi…