Vëllai im, Volteri - Nga Agim Xhafka

Vëllai je ti vetë, por me emër tjetër, ka thënë Balzaku. Në fakt është imja, por ngaqë mua nuk më marrin aq seriozisht, ia ngjita shkrimtarit të madh. Dhe nuk e paska thënë kot, apo pa bazë. Vëllai është vërtet gjaku, shpirti, zemra jote, por kryesorja, ai është fati yt. Se nuk e zgjedh, atë ta sjell mamaja drejt e nga materniteti e të thotë je më i madh, ndaj merru me të, pushoje kur të qajë dhe luaj që ai të qeshë sa më shumë!

Vëllai im quhet Volter. Në Korçë ato mote kishte plot Valterë dhe ky nxehej kur nuk ia thoshin me o.

-E kam Volter, jo Valter. Si ai shkrimtari e filozofi francez, - bërtiste.

Shkrimtarin dhe filozofin e njihte lesh, por kështu ia shtiu në vesh babai e ai kështu foli.

Kur lindi Volteri unë isha një vit e pak. Sa kisha nisur të ecja e të belbëzoja. Nuk mbaj mend kur mbiu në familje ky bashkëudhëtari im, por di që kudo e kisha pranë. Në krevat kur flinim me gjyshen, në shkollë kur shkonim bashkë, në universitet, ku pavarësisht degëve të ndryshme, katër vjet jetuam te Qyteti Studenti.

Kur nuk ke diferencë moshe, vëllai ngjet si binjaku yt. Në fakt ashtu u deshëm, por për binjakë nuk na mori kush. Se Volteri gjithnjë, deri në gjimnaz, ishte ku e ku më i shkurtër. Pastaj në shkollë të lartë i dha forcë vetes e hop më kapi. U bë dhe ai 1 metër e 80 cm. Çun i gjatë, elegant, i pashëm dhe shumë më tërheqës, se flokët i kishte të dredhura, rica-rica, si një mulat i vëtetë kur e shihje natën. Ditën i dukej fytyra e bardhë qysh larg, edhe kur binte shi e qe mot i vrenjtur.

U rritëm kaq pranë njëri-tjetrit, sa kur shkoja unë ca ditë në Tiranë te halla ai sëmurej nga mungesa. Ose kur atë e çonin në kamp, p.sh. në Voskopojë, babai shkonte dhe e merrte pas dy-tre ditësh. E sillte në shtëpi ngaqë nuk e shtynte pa mua. Qan, e bindi kampin, i thoshin babait.

E mbaj mend kur nëna na çonte në kopësht që në 6 të mëngjesit nga që vetë niste punën herët. Natën na dorëzonte e natën na merrte. Të dy te krahët e saj. Edhe sot më vjen e qeshura dhe aroma e nënës. Në të dy faqet se rrugës na ndërronte krahët nga që dora që më mbante mua i lodhej më shpejt. Se isha më i rëndë, isha më i rritur.

Nëpër vite na ndanin veç ëndërrat. Ai nuk shfaqte ndonjë pasion, ama kur këndohej ndonjë këngë melankolike qante. Ka shpirtin plot, ka shumë ndjenja, thoshte mamaja. Unë lexoja qysh herët. Çdo roman që më binte në dorë. E përpija dhe pastaj te bordurat e Lëndinës së Lotëve ua tregoja shokëve. Vëllai më dëgjonte me gojën hapur. Kaq i përpinte fjalët, sa veç thirrja luajmë futboll e shkulte prej meje. E në futboll ishte asi i mëhallës. Mëngjarash që ta shënon golin dhe me çorape, thoshin për të. Kundërshtarët më bënin mua portjer, mendonin se si i vëllai i tij do më kursente. Por jo, sa vinte te porta më thoshte ngadalë, e hëngre vëlla. Më kapte turpi plot herë se shtrihesha gjithnjë jo andej nga gjuante ai.

Ku u rritëm flisnim për çdo gjë. Fare pak për politikë, më shumë për të ardhmen. Ai donte të bëhej kimist. Unë shkrimtar. Kështu i mburresha, në fakt ca vjersha kisha në një bllok, që qenë aq personale, sa nuk guxoja t’ja tregoja. Për vajzat që na linin pa gjumë nuk flisnim. Ai e merrte vesh nga shokët e mi. Siç edhe unë. Sot çuditem pse nuk kemi folur fare për këtë temë kaq të bukur, misterioze dhe delikate.

Fati na e solli të bëheshim ashtu siç donim. Ai kimist, unë për letërsi. Ai u lodh me formula, problema, eksperimente. Unë me seminare romanesh. Qeshnin me babain kur mësonin që unë mora 10 në provimin e librit “Lufta dhe Paqja”.

-Po ç’është kjo shkollë, bre? Të tjerët i lexojnë për qejf, ti i ke provime! - më qesëndisnin.

Nuk ua merrja si tallje, e quaja një dogëndisje. Se ata më donin. Sa më donte mua vëllai? Shumë, shumë. Ja shembulli: isha në vit të parë universitet kur më kapi gripi i Hong Kongut. Një tmerr, vuajtje dhe frikë. Dridhesha brenda krevatit tim te dhoma ime. Mbasdite erdhi vëllai me tre shokë. Më mbështollën me batanijen e leshit e sa hap e mbyll sytë më larguan nga konvikti im drejt konviktit të tij. Aty çaj, aspirina, sipër një mal me batanije. Djersija e vëllai më ndërronte më shpejt se nëna. Pas dy ditësh u ngrita dhe vrap në leksion. E di, e di. Më shëroi dhimbja dhe kujdesi i tij. Se vëllai është më shumë se ilaç.

E kështu mbaruam shkollën,nisëm punën, u martuam, u bëmë me fëmijë. Një periudhë e gjatë pa takime të shpeshta, veç me telefonata periodike. Doemos, familja do kohë, përkushtim. Deri sa erdhi përmbysja e komunizmit. E fati na goditi të dy në një àast. Pa punë, pa siguri, pa një cent mënjanë. Si te përralla i thirrëm nevojës. Unë duke shitur poshtë e lart ca mallra që shokët i sillnin nga Turqia, vëllai drejt malit për në Greqi. Nëper monopate me gruan dhe djalin kërthi. Por nuk ia doli herën e parë. E kthyen. As të dytën, as të tretën. Deri sa një mbrëmje e pa veten në Athinë dhe aty ka tash 30 e ca vjet që jeton, punon, gëzon.

Unë dhe vëllai tani jemi gjyshër. Kemi përse të flasim. Ngaqë thesin me vite e kemi plot, por dhe thesin me pengesa e kemi bosh.

Lindëm e u rritëm në një sistem ku na u premtua edhe hëna, edhe dielli, edhe luga e floririt. Veç zbatoni porositë e mia, na thoshte udhëheqësi. Ia dëgjuam fjalën, e respektuam, bëmë fiks siç na tha ai. Punuam edhe të shtunave, shkuam në aksion të dielave, nuk pushuam, hëngrëm duke numëruar çapat, rritëm fëmijët me pak qumësht, pa vezë dhe mish me gram e në fund, në disfatën e tmerrshme nuk na u kërkua falje, por gjithçka e mbuloi harresa.

Asnjë fajtor, asnjë i dënuar, asnjë pergjegjës. Ia nisëm sërish nga fillimi. Jo aq të rinj e aq energjikë. Me punëra të rëndomta, me dëshirë mbijetese. Ca brenda vendit, ca te fqinjët, si vëllai në Greqi. E kishte ëndërr kiminë, ama ëndrrën e ndryshoi. Ashtu si gazela në Afrikë që e nis ditën duke vrapuar mos e kapë luani, ashtu dhe vëllai punoi nën diellin e Athinës e nën hënën e saj, që t’ia dilte, të rronte, të arsimonte çunin dhe të gëzonte çaste kënaqësie.

Tani rri me mbesën parqeve të atij qyteti magjik. Gëzohet me të siç ndjen lumturi që djali i tij, tani inxhinier, vazhdon ëndrrat e babait. E do Shqipërinë se është shqiptar. Vete e vjen në Korçë. Ka dhimbje kur sheh atë vend që e lindi dhe e zhgënjeu, por e dashuron se toka është si prindi. Kurrë nuk ka faj. Ndaj quhet Atdhe se të do si babai. Ndaj i themi Mëmëdhe se të do si nëna...

Vëllai je ti, por me emër tjetër, thotë Honoré De Xhafka…

©Agim Xhafka