Fjalët e nënës - Tregim nga Sami Milloshi

Më në fund u takuam. Pas dyzet vjetësh.

Kafeneja "Mother's daughter" në udhëkryq ishte pothuaj bosh, a thua se edhe muret e dinin se ne po takoheshim pas një kohe kaq të gjatë dhe, me gjasë, edhe ata duhej t'i mbyllnin veshët për gjithë çfarë do të bisedonim ne.

Ajo ishte po ajo bukuri që kisha parë atëhere në atë vit të largët. Sytë, edhe pse disi të lodhur, i shkëlqenin si dikur. Gjithshka tjetër kishte ndërruar siç ndërrojnë ngjyrat e gjetheve të pyllit nga pranvera në vjeshtë. Flokët korb të zinj dhe me dredha, i ishin bërë të allta dhe të drejta dhe ia përkedhelnin supet e brishta. Por, i dukeshin kaq bukur, sepse kishte veshur një bluzë të hollë ngjyrë gurkali dhe, dihet, se e allta me gurkalin rrijnë kaq hijshëm mbi njera-tjetrën.

Ajo e ndjeu që unë pothuajse u shashtisa dhe, ndoshta prandaj, pasi kishim vënë mbi tryezë filxhanët e kafes, për të ma hequr atë shastisjen time tha e para:

- Dëgjo, nuk do të humbemi nëpër pyll. Do të bisedojmë vetëm për disa gjera të thjeshta që nuk na e lodhin kujtesën.

- Mirë, - i thashë unë dhe ajo e mori vesh se edhe unë isha i prirur t'i thosha ca gjëra po aq të thjeshta, siç po i dëshironte ajo.

Ra një heshtje për disa sekonda, dhe unë kujtova se ajo e humbi fillin e mendimit. Por, jo, ishte thjesht një pandehje e imja, diçka si trokitja e zogut me sqep në dritare në një ditë vere herët në mëngjez.

-Herët ose vonë, - tha ajo - ne jemi të shtrënguar t'i kujtojmë dhe t'i përmendim fjalët e nënës.

- Po, - thashë unë. - E sheh, edhe pronarja e kësaj kafeneje ka shkruar në hyrje të kafenesë fjalët e nënës së saj...

Ajo nuk e kishte vënë re këtë detaj të kafenesë. Ngriti kryet dhe u kthye nga hyrja e kafenesë ku ishin shkruar fjalët që ajo i lexoi me zë: "Every day is a gift " - Mom*.

- Ah, sa bukur, - tha ajo dhe i ra një nur në fytyrë, që mua më çoi pas në kohë, kur gati sa nuk u çmenda pas saj, ndërsa ajo bënte jetën e vet dhe unë bëja timen.

Pastaj më pyeti si fëmijë:

- Të kujtohet ty ndonjë fjalë nga nëna jote?

- Po, - i thashë unë - më kujtohet fare mirë.

Ajo e pa me sa duket se fytyra ime u murrëtye pakëz dhe pyeti:

- A je mirë, sikur të ndërroi çehrja?

- Ndoshta, - thashë unë.

Pastaj heshta për pakëz sekonda dhe, tashmë, ishte ajo që kujtoi nëse unë e humba fillin e mendimit dhe, për të më sjellë në vete, tha:

- Ishim duke biseduar nëse të kujtohet ty ndonjë fjalë nga nëna jote.

- Po, po, - thashë unë - aty e kisha mendjen. Por, ajo çka më tha nëna lidhet me një peng timin.

- Po pse? - pyeti ajo.

- Sepse, dikur, unë thjesht e dëgjova atë që më tha nëna dhe nuk ia përmbusha gjithë çfarë më kërkoi ajo.

- Po pse?

- Dikush më kërcënoi me jetë. Më tha se do të më mbyste në gjumë. Nëna u llahtaris fare, u tremb edhe më shumë se unë që nuk e vura ujët në zjarr për ato fjalë. Nëna, u tmerrua dhe më tha: "Ik, ik nga ai qytet, shko diku tjetër..." Por, unë nuk ika. Sepse unë thosha me vete, se burri nuk ikën, nuk bën të ikë, nuk i ka hije të ikë nga një qytet në tjetrin, aq më tepër që kudo ka njerëz që, në çaste të caktuara as nuk e dinë se çfarë thonë, edhe sikur dashur pa dashur, t'i lyejnë duart me gjak ose me helm...

- Të thashë, - përsëriti ajo - herët ose vonë ne jemi të detyruar t'i kujtojmë dhe t'i përmendim fjalët e nënës...

- Por, mund të jetë vonë, shumë vonë, dhe ato nuk të hyjnë më në punë...- u gjegja unë.

- Fjalët e nënës, janë dashuria vetë dhe dashuria asnjëherë nuk bëhet vonë për të mbërritur aty për ku është nisur...

Unë thjesht tunda kokën në shenjë miratimi dhe pastaj, si gjerbëm të fundmet gllënjka të kafesë, dolëm nga kafeneja...

*"Çdo ditë e jetës është një dhuratë" - NËNA.

© Sami Milloshi - SHBA