Zhvishu! - Nga Artan Gjyzel Hasani

kështu qënka jeta

ëndrra

gëzime

hidhërime

urojmë për ditëlindje

ngushëllojmë për vdekje

dhe ikim udhës që zvogëlohet

të zbukuruar me dinjitetin superb

mbushur me krenarinë idioteske

madhështinë tonë qesharake veshur deri në fyt

delire përjetësie milingonash të bujshme

dhe kemi mbuluar me sukses

çdo centimetër të vetes

në mënyrë që të mos na njohë askush

të dukemi njësoj

këtej dhe matanë

nga lart e nga poshtë

nga brenda dhe jashtë

se ndryshe si do na buzëqeshin të ngjajshmit tanë?

zhvishu, njeri, zhvishu,

dhe lëri edhe ata të zhvishen

para se të t’i shqyejë maskat

tjetri që brenda teje rritet…

se vërtet dëbora flokët e vet shkul

i hedh mbi shtëpitë dhe rrugët

për të na bërë më të bardhë

por rrezja e diellit që shkrin çdo gjë

e zhvesh qytetin …

në rrugë do shfaqen kafshë të ngordhura

me sytë hapur

dhe jo gjurmë hapash që kurrë s’i bëmë

për të mos vrarë bardhësinë e falur

e të rreme…

zhvishu, njeri, zhvishu,

ndoshta jam qyteti yt

ku ti shëtit pa e ditur….

(nga “PRANDAJ...” 2014)

©Artan Gjyzel Hasani