Arben Kallamata
Arben Kallamata
Kalonin në një shteg të ngushtë mali,
gomari para, pas gomarit kali.
Të dy ngarkuar me thasë mirë,
nga vapa të munduar e djersirë.
Fshatari donte shpejt në fshat të arrinte,
ndaj kalit vitheve me shkop i binte.
Por kali më në fund durimin
Pas atij shiu aq të mërzitshëm, më në fund ai pa një dritësim rrezëllitës ndanë dritares. Mos po i faniteshin projektorët e diskotekës? Për të provuar se nuk ishte në ëndërr, preku togëzën e pantallonave. Pastaj, kur hapi deren, mbeti i befasuar
(nga libri "Njerëzit vdesin të premten", PAPIRUS)
Ishte një mbrëmje e acartë dimri. Në ajër ndihej një i ftohtë i thatë, i pashoqëruar me zhurmat dhe erërat karakteristike të stinës. Ajo që më
Hera- herës e huaj,
hera- herës armike.
Greqia e varfër dhe e lirë,
me kitarat e saj drithëronjëse…
Po ç’kanë buzuqet që sonte vajtojnë?
Çfarë u ka humbur kitarave vetmitare?
Ja, në çast nis
Një biçikletë, një biçikletë. Ah, sa punë bën biçikleta për urgjenten! Sidomos kur merr një lajm të gëzueshëm si Floreta, e cila kërkon të arrijë sa më parë në pikën e takimit, ku e pret
Shkruaj mbi gjithë hapësiren e qiejve
Duke përfshirë krejt sferen e Tokës:
Nuk është Tirani që duhet të shajmë
Por shërbyesit që punuan për Tiranin.
Kristian Morgenstern
1.
Një telefonatë më bën
fustanin tënd nuk e ngrita unë
atë e turfulloi era
pullat tua nuk i këputa unë
ato i shkëputi vrulli
buzët tua nuk i skuqa unë
atë e bëri afshi
teshat nuk t’ i hoqa unë
sytë e mi e bënë
ti nuk
Rilindasit tanë qenë atdhedashës. Dhe romatikë. Ata i këndonin atdheut, bukurive të tij natyrore, maleve e fushave, gjesë së gjallë... Kujtoni Naimin “O malet e Shqiperisë e ju o lisat e gjatç…
