Krijimtari

Emri yt - Tregim nga Aida Bode

Aida Bode

Ai hipi makinën dhe u nis. S'e dinte ku do të shkonte dhe as sa ishte ora; dinte vetem që donte të dilte. Ora! Ah, mendoi. Iu kujtua (siç i kujtohej gjithmonë) që gruaja kishte thyer një çelës në vrimën e kurdisjes dhe orëndreqësi i kishte thënë që kjo orë s'mund të rregullohej më. Nuk mund ta fajesonte gruan që s'kishte ditur ta kurdiste orën siç duhej. Ai ia kishte lënë çelesin në një sirtar të vogël, por ajo nuk ia kish vënë veshin dhe kishte përdorur një çelës tjetër që e kishte gjetur rastësisht mbi tavolinë dhe, pasi ishte thyer ai çelës, ajo ishte kujtuar për sirtarin. Kishte marrë çelësin dhe ishte përpjekur që të nxirrte çelësin e thyer duke e shtyrë me çelësin e mirë, por dhe ky tjetri ishte thyer. Ora ishte prishur që kur ata ishin martuar dhe ai ishte mjaftuar që ora ndonëse e prishur, e zbukuronte hijshëm atë faqe muri ku qe varur. Herë pas here lëshonte ndonjë ding-dong të mbytur, thua se kërkonte ringjalljen. Djali i tij katërmbëdhjetë-vjeçar e dinte që ora s'punonte, e dinte edhe që në paditurinë e saj, mamaja e kishte prishur. Por ishte mësuar ta ngacmonte dhe të bënte shaka me pafajsinë e saj. Fundi i fundit, për të s’qe nevoja për orë, pasi prindërit ishin aty dhe jetonin jetën me hamëndje të përsosur.

“Orë është! Edhe prishet!” - mendonte ai. Kishte bërë një copë rrugë me makinë dhe kuptoi që s'kishte kaluar ndonjë herë në këtë anë të qytetit. Rruga ku po ecte, ishte një bulevard me dyqane të vjetra, e pastër dhe e ndriçuar mirë. Nuk ishte akoma errësirë por, dritat ishin ndezur. U habit me antikat që shihte nëpër dyqane tek u hidhte vështrimin vitrinave që nga makina. U bë kurioz për emrin e rrugës. Ngriti sytë, por nuk vuri re asnjë tabelë. Një burrë i moshuar që freskohej në hijen e muzgut, e pa që po ecte ngadalë dhe e pyeti: "Ç'kërkon?"

"Si quhet kjo rrugë?"

"Ah, s'e mbaj mend! Postieri iku për sot. Vetëm ai ia di emrin kësaj rruge. "

Ai u habit me përgjigjen, megjithatë vazhdoi dhe mendoi ç'shaka mund të bënte me djemtë për një situatë të tillë. Djemtë ishin gjithçka për të. Nëpërmjet tyre ai parashikonte orën dhe gjithmonë kishte qenë i sukseshshëm në korrektësinë e tij. Ndërkohë që mendonte me krenari këtë arritje të hamendjes, sytë i zunë një dyqan me orë të vjetra. Njëra prej tyre ishte si ora që kishte në shtëpi. Parkoi makinën në të njëjtën anë të rrugës ku ishte dyqani dhe doli. Hapat ishin të lehtë, thua se po ecte zbathur. Dyqani ishte hapur, por s’dukej të kishte njeri. Hyri brenda dhe në atë çast të gjitha orët filluan të bënin zhurmë. Ishte ora 41. Një koncert zhurmash kafshësh, zogjsh dhe kumbimesh. Atij i erdhi për të qeshur. 41 vjet! Kështu janë orët. Ato nuk tregojnë kohën, por jetën.

Një vajzë doli nga një prapadhomë dhe e pa tek mendohej.

“Si mund t’ju ndihmoj?”

Zëri i saj e tronditi. Ajo ishte e gjatë, mbase sa ai vetë, me sy kadife, flokë kafe të çelët, me një fytyrë të imët dhe buzë të plota dhe të kuqe. Ai vuri re që ajo kafshonte pak faqen nga brenda dhe iu kujtua një shoqja e tij e fëmijërisë.

“Nuk e di nëse mund të më ndihmosh. Në fakt kam një orë në shtëpi si kjo këtu. Para shumë vitesh me mbeti çelësi brenda dhe m’u thye. Orëndreqësi më tha që nuk rregullohet. Nuk mendoj të shkoj kundër fjalës të orëndreqësit, por mendova se, meqë rastisa këtë dyqan këtu, mbase keni ndonjë çelës të tepërt.”

Vajza e pa në sy me butësi dhe iu përgjigj:

“Çelës të tepërt nuk kam, por, nëse me premtoni që nuk do ta thyeni këtë që kam mund t’jua jap hua dhe të ma sillni nesër.”

Ai e pa në sy me dyshim. Të njëjtën gjë i kishte thënë shoqja e tij kur i ishte thyer unxa e penës në klasë.

“Pse po ma jep?”

“Me vjen keq për orën!” - tha ajo me shaka dhe qeshi, por veshtrimi i tij e bëri ta ndërronte tonin: “Nuk po bëj asgjë të veçantë. Kam mundësinë t’ju ndihmoj dhe prandaj po jua jap. Kjo është kartëvizita në qoftë se do të kesh nevojë të më telefonosh.” – tha ajo duke zgjatur dorën dhe i dha çelësin bashkë me kartëvizitën e saj ku kishte emrin, adresën e postës elektronike dhe numrin e telefonit.

“Si quhet kjo rrugë?”

Ajo e pa me habi sikur donte ta pyeste: “Ti nuk e di ku je?” Por nuk mund të thoshte diçka të tillë me zë të lartë e aq më tepër një njeriu të cilin po mundohej ta ndihmonte.

“Emri yt. Rruga merr emrin e njeriut që gjen kuptimin e jetës.” - i tha me ngurrim.

Ai nënqeshi. Mori çelësin dhe e falenderoi vajzën duke i premtuar që do ta kthente që të nesërmen.

Hipi në makinë dhe në mendje solli bisedën me vajzën.

“Si ka mundësi? Ç’më solli këtu? Eh, si mund t’i thosha që ma prishi gruaja çelësin?”

Ai vazhdoi rrugën i menduar dhe arriti në shtëpi. Ishte gati errësirë e, megjithatë, dritat e rrugës nuk ishin ndezur akoma. Dallohej vetëm relfeksi i gjelbër, i verdhë dhe i kuq që bënin dritat e trafikut në fund të qoshes tek ndërroheshin. As dritarja në shtëpine e tij nuk kishte dritë. Mbase djali po shihte televizor me dritën mbyllur. Hapi derën dhe ngjiti shkallët. Hapat i bënin zhurmë, thua se kishte hekura në thembrat e këpuceve. Hapi derën dhe për një moment iu kujtua çasti kur hyri në dyqan. Zhurma e orëve “41”! Sa e kishte marre malli të dëgjonte tingullin e moshës. Sa vite kishin kaluar dhe ai s’kishte dëgjuar asnjë kumbim, asnjë numër, sikur jeta të ishte kthyer në një përsëritje të panevojshme ditësh ku hamendja ishte i vetmi sukses. Për një çast ndjeu dhimbje. “Djali s’e ka dëgjuar asnjëherë tingullin e orës! Ç’zbulim është ky? “

“Erdhe baba?” ia ndërpreu fillin e mendimit zëri i djalit nga dhoma e ndenjjes.

“Po, po.”

Ai hyri në dhomë. Djali po shihte një serial në Dizni të cilin dhe ai e pëlqente dhe qeshi me nje shprehje që dëgjoi shkarazi.

“Edhe graviteti bie, po s’është gjetur akoma se ku!”

Donte të provonte të nxirrte çelësin dhe mbase të vinte orën në punë.

Shkoi në korridor, ndezi dritën dhe vuri çelësin mbi tavolinë. Mori një kaçavidë dhe një elektrik dore dhe hapi derën e vogël të orës. Me kaçavidë filloi të shtynte lehtë dhe të rrotullonte çelësin e thyer që ishte brenda. Pas ndonja 10 minuta shtyrje dhe rrotullimesh dëgjoi një “kling kling”. Çelësi i thyer kishte rënë prapa. Kaloi prapa orës dhe pa që ishin dy copa. “Ja të shoh ç’është bërë këtu!” mendoi. Ndriçoi vrimën e çelësit me elektrikun e dorës dhe iu duk sikur s’kishte më ndonjë copë të thyer brenda.

Mori çelësin që i kishte dhënë vajza e dyqanit dhe e futi me kujdes. Filloi ta vërtiste ngadalë dhe dëgjoi kërcitjet e lehta të kohës të kurdisnin orën. Sa e kishte marrë malli për këtë zhurmë të tik-takut! Kaloi 41 dhe tashmë ora ishte fiks. E hoqi çelësin dhe e futi në portofol.

Mbylli dritën dhe shkoi u ul të shikonte filmin me djalin. Ndiente kënaqësi që më në fund mund të kthente sytë nga ora dhe kishte siguri për jetën, për ditët, për vitet, për gjithçka. Teksa gjeti paqe në këtë përfundim, dëgjoi përsëri një tjetër shprehje dhe kuptoi pse i pëlqente të shikonte Dizni me djalin:

“Po ja, kur ora bie, s’bie nga graviteti, por ngaqë ashtu i vjen.”

Qeshi lehtas dhe kujtoi çastin para se të ndahej me vajzën në dyqan.

“Emri yt. Rruga merr emrin e njeriut që gjen kuptimin e jetës.”

©Aida Bode

Aida Bode, lindur dhe rritur në Korçë, jeton në USA prej vitesh dhe është diplomuar në Berkeley College, dega Biznes Manaxhim si dhe ka fituar gradën Master’s në Anglisht dhe Krijimtari Artistike pranë Universitetiy South New Hampshire. Ajo është autore e një romani, disa vëllimeve poetike në anglisht dhe shqip, si dhe e një përmbledhjeje me thënie filozofike.  Në vitin 2017 u nominua nga West Texas Literary Review për çmimin letrar poetik amerikan Pushcart Prize.