Vargje dimërore nga Vangjush Ziko

NGROHEM NË DIELL

Ndrit dielli i shkurtit

si diell gushti,

Dheu me akull mbuluar,

Drurët kërcunj dimri të shuar

që s'tymojnë,

Tatuazh i verdhë

mbi maskën time zezonjë,

Ngrohem nën këtë diell

duke pritur të çelë

aguliçja e pranverës.

 

PRES TË TROKASË DERA

Skeleti i panjës

veshur me dëborë

më kujton Llazarin

veshur me qefin,

që pret në guvë

t'i thërresin: dil!

Mbuluar me thinjët

e dimrit tim

pres të trokasë dera,

të thërresë dikush

(apo fati im):

Erdh pranvera!

Era jashtë

(as qan,

as ulërin),

fshin qetësisht

gjurmët

që la një varrim.

Zot,

hidhna sytë, Ti!

 

KJO DITË DIMRI

Me fenerin e solsticit në dorë

kjo ditë dimri

zbon blozën e natës,

shkel ngadalë

mbi plagët e ngrira të dheut

të zbulojë çelësin e artë

(nga vjeshta fshehur),

të hapë marsi

me atë çelës floriri

siparin e stinëve:

të zgjojë manushaqen

tok me aguliçen,

qershizën gjumashe,

hardhinë delikate,

kallirin e grurit të ri

(hambarin e bukës sonë

të përditshme)

mbuluar me çorgën e bardhë

të dimrit.

©Vangjush Ziko - 2021