Gjithë çfarë dinim për krenarinë - Tregim nga Sami Milloshi

- I sheh gjithë këto parrulla nëpër rrugët e qytetit? - më pyeti Mai.

- I shoh - i thashë. - Gjithandej kur vij në punë lexoj: Easton Pride (Krenaria e Eastonit), Norton Pride (Krenaria e Nortonit) ... Por, nuk arrij të kuptoj se çfarë ka per t'u krenuar?

- Është muaji i lezbikeve dhe i gejve, prandaj e kanë përmbytyr qytetin me flamurin e tyre.

- Po mirë, punë e tyre, të bëjnë çfarë të duan me trupin e tyre - thashë unë - po prapë nuk arrij të kuptoj se çfarë lidhje ka me këtë krenaria në rrugë, të qenit krenar në rrugë...

- Është krenaria e tyre. Jo e jotja, as imja - tha Mai dhe vuri buzën në gaz ... Ama, kjo nuk do të thotë se edhe ne nuk kemi krenarinë tonë. A je ti krenar për diçka, pa më thuaj...

- Unë ?! - pyeta veten - Posi jam. Po krenaria ime as nuk fillon e as nuk mbaron në krevat. Të dal të krenohem unë rrugëve se gjithë jetën time kam fjetur vetëm me gra?!! Kurrën e kurrës! E çfarë ka këtu për t'u krenuar xhanëm?

- Po hë pra, thuaj diçka me të cilën ti krenohesh...

- Ç'të të them? Nuk di nga t'ia filloj. Mbaj mend se, kur sapo më kishte dirsur mustaqja, në një nga ato mbrëmjet e vallëzimit në shkollë të mesme, unë po vallëzoja me Fiqireten. Fiqiretja i kishte ato sy të shkruar që sikur i digjeshin flakë. Edhe mollëzat e faqeve i rrinin përherë prush. Ne po kërcenim një tango dhe në një çast Fiqiretja më pa drejt e në sy. Më plagosi, më vuri flakën edhe mua... Që prej atij çasti, ndërkaq, organi im gjenital, u bë si të thuash, krenar me veten e tij dhe gati sa nuk po i shqyente pantallonat e mia. Fiqiretja e pa këtë lloj krenarie... Mua sa nuk po më binte tavani i sallës së vallëzimit mbi krye, aq i turpëruar u ndjeva...

- Fiqirete - i thashë - ti vallëzon shumë bukur, por mua nuk më ka hije të turpërohem kështu. Prandaj më mirë le ta ndërpresim vallëzimin…

- Po mirë - tha edhe ajo - me buzë në gaz. Dhe e ndërpremë vallëzimin.

- Oh, sa mirë paskeni bërë - tha Mai dhe shtoi: Të mbajti mëri më pas Fiqiretja?

- Jo, jo - u gjegja unë. Por, sa herë më shihte në korridorin e shkollës, nuk më vështronte më në kokërr të syrit, se kishte frikë mos i përsëritej historia e vallëzimit...

- Tani me trego ti diçka për krenarinë - i thashë unë Mait.

- Mëma ime krenohej se lindi dhe rriti dymbëdhjetë fëmijë. Unë isha e dymbëdhjeta...

- Po babai yt krenohej me këtë?

- Jo, jo, ai krenohej me tjetër gjë. Ai thoshte se ishte lopçari më i mirë në Nebraska... A ishte a nuk ishte vërtet, unë nuk e di, ama mishin e viçave të fermës sonë e pëlqenin edhe japonezët... kjo dihej.

- Im atë thoshte se krenaria e tepruar është sëmundje e pashërueshme - thashë unë.

- E çuditshme - tha Mai.

Mai më dëgjonte me vëmendje dhe më shihte në kokërr të syrit. Po, as muzikë kishte dhe as ishte kohë për vallëzim. Thjesht i treguam njëri tjetrit gjithë çfarë dinim për krenarinë.

©Sami Milloshi