Hëna - Tregim nga Flurans Ilia

“Hënë” më quajnë këtu. “Sin” më thërrisnin dikur atje, në Babiloni.

Ata që kam ndeshur udhëkryqeve të jetës time shekullore kanë qenë të hipnotizuar me sytë e mi që përngjajnë si dy liqene Alpin.

Ka diçka misterioze në sytë e tu “Yareakh”, më thoshte Roni, dashuria ime e parë, një hebre i vuajtur.

Ronin e vrau besimi i verbër te njerëzit.

Kurrë mos i beso njeriut, thoshte.

Sytë e tu “Luna” kanë kthjelltësinë e detit. Më pëlqen të shihem në sytë e tu, më thoshte Xhordano, njohës i gjuhëve latine, një nga dashuritë e mia më të rafinuara. Një fisnik i vërtetë. Njohës i tingullit. Elegant në të ecur.

Xhordin e humba në një nga ato mbrëmje fund dhjetori, ku tingulli i copave të akullit në gotën e kristalit i jep aromën e drurit të djegur bisedave ndërmjet njerëzve të biznesit për problemet aktuale financiare të tregut. Atë vit fatal për artin, në kohë krizash ekonomike dhe ndërrimi vitesh, e humba Xhordanon.

Si çdo gjë tjetër që ka ulje ngritjet e saj, ndodhi pikërisht ajo që më thoshte im atë me atë japonishten e vet didaktike.

“Tsuki” ime e vogël, kur mendon se të gjitha portat të janë mbyllur dhe nuk ka më shpresë, dije pra, një portë tjetër do të të hapet. Ashtu ndodhi. U njoha me Isufin. Isufi është një kopje e atit tim por në version arab.

“Quamar” sytë e tu përngjajnë me dy oazë në shkretëtirë. Më thoshte Isufi që është babai i këlyshëve të mi. Ishte babaxhan. Mashkull i urtë dhe i zbutur. Alkimist i çastit që zgjat sa një shekull. Ekuilibrist mahnitës i rrezikut dhe situatave të vështira. Magjepsës. Jepte një siguri që asnjë qen apo qenie nuk ta jep. Isufi ishte një puthës i lindur. Eksplorator i kontaktit trupor. Gjuha e tij krijonte ura midis të shkuarës dhe së tashmes time. Sot kur më vjen në mendje, them se qysh kur Isufi e humbi jetën në një aksident tragjik, së bashku me ikjen e tij më humbi e qeshura. Por, me vete ato çaste trishtimi kisha fëmijët tanë të cilët ishin në atë kohë forma e vetme ngushëlluese e mbijetesës. Gjersa një ditë, m’i shqitën nga gjiri krijesat e mia. Ata ishin për mua arsyeja e vetme për të konsideruar jetën si një “e qeshur” mbi fatin. Asnjëherë nuk kisha për t’ia falur njerëzve këtë që bënë me mua me një thjeshtësi kaq të pashpirt sikur të mos ishte hiç gjë. Sikur të kishte qenë një akt krejt normal. E humba besimin te njerëzit. Ajo çka më ka mbetur për më tej është thënia e babait me dyert dhe fatin, si edhe mikja ime më e mirë Ermira.

Mira është qenia më e pafajshme në këtë botë. Të paktën gjer tani sa pa u rritur ende. Është nxënësja ime dhe jam tutorja e saj. Roli im është ta mbroj, ta edukoj, ta zbavit. Të gjitha këto i japin akoma më tepër shkëlqim pamjes së syve të mi. Mira më afron me diçka thelbësore, natyrën time të pandryshueshme si nënë e kësaj bote dhe kujtimin e fëmijëve të mi. E ndërsa frymoj me atë çka më ka ngelur për hise, të vetndierit nënë. Ermira është bërë shtat-hedhur si selvi.

Njerëzit jetojnë në bashkësi në nivelin e portave të ligjit. Kjo që shihni këtu është veçse pjesa e dukshme e kësaj fasade që kemi ballë kopshtit të shtëpisë ku jeton zoti A. Një gentleman i sjellshëm, që na shoqëron shpesh përgjatë shëtitjeve tona në pyll kur mbledhim kërpudha. Ai është një njohës i shkëlqyer i tyre dhe një biznesmen i po aq i zoti.

Moon, më thotë një ditë gushti me zagushi, haje këtë! Dhe më zgjat një lloj kërpudhë që nuk e kam parë asnjëherë. E nuhas me vëmendje. Ka një aromë të veçantë të cilën kurrë nuk e kam hasur më parë. Disa kërpudha të pyllit vinë erë të rëndë si djathë i mykur. Disa kanë një efekt super muskulor, gati-gati paralitik. E ndajnë trupin nga mendja. Disa i japin një hov të paimagjinueshëm instinktit. Disa kanë tul mishtor. Disa të tjera bëhen supë e mrekullueshme. Disa të çojnë në Disneyland. Disa të mbartin në orbitë. Planeti ynë ka pamjen e një klouni i parë nga Hëna. Disa i japin lartësive një tjetër përmasë. Disa të bëjnë të harrosh lavjerrësin dhe dhimbjen. Disa kërpudha magjike i japin mikrogjallesave të pyllit përmasat e një përbindëshi. Morri i pyllit. Miu i pyllit. Skuthi i pyllit. Njeriu i pyllit. Përbindëshi i pyllit. Përballë meje ndodhet Hëna. Sateliti i kësaj toke. Me sytë e ngulur në të, fiksoj ditën kur më hoqën nga gjiri fëmijët e mi. Besoj se ka qenë dita më e dhimbshme për mua përgjersa më është ngulur si piketë orientimi. Majtas. Djathtas. Lindje. Perëndim. Lart. Poshtë. Veri. Jug. Tabelë, mu në mesin e kujtdo qoftë hapësire ku veç rrugë të detajuar nuk ka. Por ka gjuhë të gjalla dhe të vdekura. As e mira dhe as e keqja nuk kanë shenja orientimi. Ato shëmbëllejnë me kërpudhat e pyllit. Mund të krahasohen me gjendjen e ngrirjes dhe të shkrirjes ku gjithkush, në një çast të caktuar ose krejt jetën e vet, është i kapur në to duke u përpjekur të gjejë natyrën e tij. Kush është kahu yt i orientimit? Çfarë lavjerrësi i komandon orët e tua? Çfarë gjuhe flisni ju?

Sa më përket mua, nuk kam kohë për këto gjepura të cilat i vjell si kërpudhën që më ofroi zoti A. dhe të cilën bëra sikur e gëlltita në sytë e tij. Me vështrimin shtizë. Drejt e mbi objektin e shënjuar. Lëshohem si shigjetë aty ku vjen zëri i Ermirës.

-Sin, Luna, Fengari, Yareakh, Moon, Quamar, Tsuki, Hënë...!

Hidhem duke u gërricur nëpër pyllin me shkurre duke shqyer perden e orientimit tim nga zëri i Ermirës që kërkon ndihmë. Zëri i saj është për mua pika e orientimit. Është ajo çka jam. Ai zë është Urdhërim i shenjtë të cilit lavjerrësi i kohës i jep atë çka ne kemi më vitale: NUHATJEN.

Fluturoj mbi supet e zotit A. edhe e shkëpus nga trupi i alivanosur i Ermirës. Zoti A. befasohet nga kjo ndërhyrje mbinatyrore e imja me dhëmbët e ngulur mu në qafën e tij që fillon të kullojë gjak. Gjaku fillon të lerosë këmishën e tij të bardhë përherë të hekurosur, jaka e së cilës shfaqet mbi një jelek me qostek, orë e cila u ndal atë çast duke e ngujuar lavjerrësin e tij njëherë e përgjithmonë te ky çast dhe as një kohë veprore më tej. Shoh sytë e tij se si shuhen. Brenda tyre gjallon terri i pyllit. Askush nuk mund të ndiejë veç dhëmbëve të mi rropatjen e tij mbinatyrore për të qenë dikush tjetër këtë çast. Sepse zoti A. nuk beson në vlera dhe virtyte. Për të nuk ekziston e padukshmja përtej. Ishte përpjekur të ndryshonte zoti A. por nuk kishte mundur. Tashmë është tepër vonë.

Babi im kishte qenë një ujk i zbutur dhe njeriu është çudia më e madhe e kësaj bote. Asnjëherë nuk i kam kuptuar njerëzit. Por jam besnike e natyrës time. Po ua them këtë pas këtyre kangjellave prej të cilave jam e ndëshkuar të vështroj botën përpara se të më injektojnë lëngun e tyre vrastar apo “plumbin kokës” si thonë ata, dhe të më nisin drejt “Gjumit të Madh” nëpërmjet ndëshkimit tim me vdekje sipas portave të ligjit të tyre, sepse jam një kafshë e rrezikshme.

I vështroj njerëzit pas kësaj dere me dryna poshtë së cilës ka një hapësirë katrore ku më sjellin ushqimin e fundit si një qen. Në fakt, jam një “buçe” e zbutur që brenda vetes mbart gjenet e ujkonjës. Po. Më quajnë Hënë dhe jam duke vështruar për herë të fundit satelitin Hënë. Nesër në të zbardhur, kur Hëna të fashitet dhe Dielli të ngrihet sërish, do të jetë dita e ekzekutimit tim.

© Flurans Ilia - 2017