Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
Sigurisht mëngjesi sjell puthje më shumë,
Përderisa universin e pafund më vete e ke,
Në qiellin e kaltër lundrojnë të qeta,
Yjet, hëna.
Meteorët e rremë i lamë prapa.
Më pranë janë retë pulëbardha, varka me ortanca.
Të dashuruarve
Nga destini shkatërrimtar apo fati i keq mund të shpëtojnë dhe të shmangen njerëzit e vegjël. Njerëzit e mëdhenj, përkundrazi, e kanë destinin dhe fatin e keq pjesë të madhështisë, por kjo gjë zakonisht kuptohet pas vdekjes së tyre. Ndryshe nga sa
Kam shkruar mijëra faqe letërsi të pabotuar dhe për pasojë askush nuk më njeh si shkrimtar. Kjo është gjëmë për një artist. Sidomos për një artist që jeton në Republikën e Semaforëve. Nuk kam famë, e
Dita shkiste mbi patina,
Nën harkun e mendimeve të lodhura.
Rënduar me re, qielli teshtinte,
Era grindej në sqetullën e një ëndrre,
Me bërryla shtynte qoshet e mureve.
Me thonj gërvishte akullin
Artan Gjyzel Hasani vjen me vëllimin e ri poetik të titulluar "ID". Nënbota e thellë e shpirtit, e quajtur ID sipas Freud, kthehet mes vargjesh në ID, kartë artistike identiteti e autorit, e pse jo
Një thinjë, dy, njëqind, njëmijë,
Te qoshku mbeti çunaku, luan lojë lufta.
Ajri e treti frymën e fëmijërisë,
Pëllumb i bardhë i nënës u bë puthja.
Në pyllin e jetës ra bryma e
Më pëlqente të shëtisja
në lagjen Teologe,
ngritur mes një pylli
me luleshqerra.
Anës një lumi,
ku lundronin dhe kuakin pata.
Me shtëpi të bukura,
si prej kukulle,
të pastra, si drita, të
Kam vdekur shtatë herë sot..
…por ti s’e di
askush s’di gjë për vdekjet e mia
shtatë sa mrekullitë…
ishte herët mëngjes
një zog që e gjeti të prishur strehën
më kujtoi foletë që dikur kisha
