Gjithologët dhe një leksion qytetarie i fermerëve - Nga Çapajev Gjokutaj

Më ngjalli ndjesi të mirë protesta e djeshme e fermerëve para Parlamentit. Jemi mësuar që shumica e protestave të tilla të jenë për politikë a më troç, për interesa partish politike. Fermerët e Myzeqesë dje kërkonin të drejtat e tyre.

Të bënte përshtypje se një pjesë e mirë e kërkesave kishin të bënin me mënyrën e pagesës së subvencioneve dhe mbrojtjen nga batakçillëqet e tregëtarëve. Atje ku prodhohet, ku shitet dhe eksportohet, ku lëviz malli e paraja, gëlojnë dhe krimbat e korrupsionit. Puno o fatkeq e ha o barkdreq, thotë ai proverbi i lashtë dhe fatkeqsisht përherë aktual.

Dje para Parlamentit fermerët, këta banorë zonash rurale u jepnin metropolitanëve një leksion qytetarie.

Duke i parë m’u kujtua një fermer i moshuar në Mallakastër vite të shkuara. Ikën rinia, thoshte. Lenë arat e tyre djerrë dhe venë e bëjnë argatin në ullishtat e grekut. Janë ftohur me tokën. Kur ftohet burri me gruan, prishet shtëpia. Kur ftohet njeriu me tokën, roit vendi e gjithë shoqëria. Po vazhdoi kështu, zi e me zi do bëhet.

Pastaj më erdhi në mend qarja e përjetshme: vend i vogël, male e bokërrima me thes, e tokë arë me trastë. Sot këtë trastën që na lanë të parët, po e zvogëlojmë edhe më, e rrezik ta bëjmë qese.

Janë bërë ndryshime esenciale në pronësinë mbi tokën gjatë tranzicionit. Po nuk kujtoj të jenë prirë nga ndonjë diskutim a debat serioz e mbarëpopullor. Gjithçka shpejt e shpejt e mendjelehtësisht.

Kanë kaluar me dhjetra ligje për bujqësinë në Parlament. Por nuk mbaj mend një seancë plenare që të jetë diskutuar gjatë e gjerë.

Shumicën e herëve deputetët e kanë harxhuar kohën duke u sharë me libër shtëpie dhe pastaj, në fund, kanë votuar ligjin, shpejt e shpejt e shkel e shko. Dhe si rregull kapakun e venë mediat, plot lajme e tituj për sharjet e batutat dhe thuajse heshtje për ligjin dhe pasojat.

Vras mendjen të kujtoj ndonjë analizë të thelluar ekspertësh a ndonjë debat televiziv për politikat bujqësore. Dhe ka shumë për të diskutuar. Nga fragmentarizimi ekstrem i tokës, si pasojë e privatizimit të nxituar, e deri tek mungesa e infrastrukturës bashkëkohore për thithjen dhe hedhjen në treg të prodhimit bujqësor.

Po kush të diskutojë e të kërkojë zgjidhje? Studiot televizive shohin rehatin e kollajllëkun e tyre dhe njerëzit e punës e të prodhimit as i pyet e as i dëgjon kush. Eshtë kohë e gjithologëve.

Gjithsesi kapso-debatet e gjasme-analizat s’na mungojnë. Muajt e fundit psh në emisionet prime time është diskutuar e diskutohet thuajse vetëm halli i PD-së. Po të mos i njihje vendin dhe njerëzit, por të niseshe vetëm nga emisione të tilla, do thoshje se ke të bësh me një vend tribal ku gjithë njerezia është ndarë në dy grupe, dumbabistë e dumbashistë dhe janë gati t’i hanë të bardhën e syrit njeri tjetrit, jo për hallet që kanë dhe s’i kanë të pakta.

Tifozllëk në të thatë, si ai mulliri që bluan pa drithë ndaj gërryen mokrën e vet. Ndërkohë toka arë, lumenjtë e pyjet sa vijnë e pakësohen. ‘’Po na përzënë nga toka jonë, fali zot se s’dinë ç’bëjnë’’, ironizonet një slogan i protestës së djeshme. Dhe të kujtohej i lashti që tha: Perëndia në fillim të merr mendjen, pastaj mallin e gjënë.

© Çapajev Gjokutaj