Puthje e thinjur - Nga Edmond Hasani

Jam vetëm. Sytë përhumbur në filxhanin e kafesë. Nga televizori i lokalit një gazetare me syze mbi kokë se ç’thotë për një viktimë të zakonshme tritoli. Pak më tutje, tre klientë ruralë diskutojnë per derbin spanjoll. Kamarierja shikon nga ata pa harruar që herë pas here t’i hedhë një sy vjedhurazi vetes në pasqyrat fshatareske të banakut.

Pranë tavolinës time rri mbështetur mbi një bastun të gdhendur bukur, një veteran lufte, që siç duken bathët do vdesë këto ditë. Besoj se do iki nga kjo botë me gojë hapur, siç përpin me sy e gojë lajmet nga tv. Banakieri më shkel syrin, Mondi, futja një teke! Nuk më pihet fare. Mezi pres të mbarojë kjo ditë...

Hapet dera dhe mes të qeshurash hyn nje grup njerëzish. Mes tyre një grua pothuaj plakë. E njoh prej shumë vitesh. Kam ndoshta 30 vjet pa e parë nga kaq afër. Ndërsa ata ulen pranë meje duke lëvizur karriget tërë zhurmë si shqiptarë të vërtetë, sytë e gruas pothuaj plakë ulen dhe mbeten mbi mua… një puthje dua sonte! Mos ma prish mbremjen, të lutem! Hahaha, puthja nuk kërkohet por rrëmbehet... ika tani se mami eshte pas meje…

Lexoj mirësi dhe butësi në sytë e gruas pothuaj plakë. Në fytyren e saj dalloj puthjen që nuk mora dot atë natë të largët pranvere, mungesën e saj ndoshta, por që vjen drejt meje kaq e vonuar dhe e thinjur vitesh...

Ngrihem dhe ec drejt saj. I hedh dorën mbi floket e bardhë, ia lëmoj butë. Përkulem mbi rrudhat e ballit të mençur dhe ia puth. Befas ndjej vështrimin tënd të vjetër, të menduar, dyshues dhe qesh, qesh si atë natë maji, kur ma refuzove puthjen, siç qeshi kjo grua pothuaj plakë, kur atë natë të largët pranvere e bija pothuaj po puthej me mua...

Më thinjet puthja mbi rrudha e mbi kujtime. Jam përsëri vetëm, ndërsa një mizë e ulur mbi filxhan premton pranverë të parakohshme...

Të lutem trembu sonte për mua!

© Edmond Hasani