Fqinja ime e bukur - Novelë nga Përparim Kapllani (1)

Miranda ishte një vajzë e bukur me flokë të zeza e sy ngjyrë ulliri. E mbaj mend si tani atë buzëqeshjen e saj të ëmbël, qerpikët e gjatë dhe të kthyer, që i puliteshin mbi faqet ngjyrë rozë. Kishte gjetur punë në Qipron Turke si rrobaqepëse, së bashku me njëzetedy vajza të tjera nga kryeqyteti. Nuk kaluan as gjashtë muaj dhe ajo, vajza e vetme e shtëpisë, kishte humbur jetën në Nikozia në rrethana misterioze. Fqinjët përflitnin se arkivoli në fakt ishte thjesht një arkë e drunjtë, e mbërthyer keq e keq dhe e mbushur më gurë.

Më ka lindur një dëshirë e egër që këtë histori ta çoj deri në fund. Dua të zbardh enigmën. Nuk jam polic. As gazetar. Jam një hetues privat, nga ata që paguhen me honorare. Kam hapur një Zyrë të Investiguesve Privatë dhe nënshkruaj kontrata të leverdishme, sa herë që i nevojitem dikujt. Jam përballë derës së blinduar të lyer me ngjyrë të zezë. Vështroj përmes syrit magjik për të kapur diçka. Kollarja më shtrëngon për dreq e kostumi më duket tejet i bollshëm. Në dorën e majtë shtrëngoj një çantë lëkure ngjyrë kafe, ndërsa me të djathtën trokas lehtë. Një grua plakë e veshur me të zeza më hap derën përgjysmë.

“Zonja Veliu? Jam Gentian Hormova, një hetues privat. Burri juaj, Albin Veliu, më mori në telefon sot në mëngjes për t’u marrë me këtë çështje.”

Plaka më fton të futem brenda. Hedh vështrimin përreth. Në mure varen katër vizatime fantazmagorike me përshkrimin “Miranda”. Hap përsëri bllokun. Informacioni im pothuajse mungon krejtësisht. Ishte njëzetenjë vjeçe. Më 19 mars të vitit 1999 niset me punë për në Qipron Veriore si rrobaqepëse. “Kthehet” e vdekur më 22 shtator 1999 në apartamentin e saj, në pallatin në formë unaze në Zogun e Zi, në kryeqytet. Linja ajrore Turkish Airlines është e vetmja linjë, që të çon e sjell nga Qiproja Veriore. Ky vend i vogël artificial, i krijuar më 1974 nga ndërhyrja ushtarake e Turqisë në atë ishull, më ngacmon fantazinë. Përfytyroj rrugët e Nikozias, vijën ndarëse që ndan qytetin në dy etnitete: turke dhe greke. Mbyll sytë e përpiqem të përqëndrohem në atë fare pak informacion që zotëroj për këtë çështje mister.

Plaka më bën një kafe turke e më ngjesh në duar një tufë me letra. Është korrespodenca e Mirandës me të ëmën. I përpirë nga kureshtja nis t’i shfletoj një e nga një. Kjo kaligrafi e bukur më tërheq; më zhyt thellë në ato ditë të nxehta të ishullit të Qipros. Janë gjithsej nëntë letra. I kaloj rresht pas rreshti me kujdes. Informacion në dukje krejtësisht i parëndësishëm.

Më duhen emra njerëzish, vendesh. Më duhet të vendos një lidhje, një mënyrë komunikimi me atë mikrobotë që mori fund së bashku me Mirandën pesë vjet më parë.

“Kur folët me vajzën për herë të fundit?”

“Më 20 shtator 1999!”

Plakës i dridhen duart. Përpiqet të sjellë në mendje atë bisedë në telefon.

“A ju tha ndonjë gjë, që ju mbeti në mendje, si fjala vjen, a ju përmendi ndonjë emër djali? Me kë rrinte në dhomë? Në çfarë ore e mbaronte punën? Kush ishte eprori i saj më i afërt?”

Plaka shpërthen në lot. Nuk e di se çfarë të bëj. I marr ato duar të rrudhura në duart e mia dhe i puth ngadalë. E përfytyroj atë ditë ngjyrë gri, kur në këtë apartament të vogël një dhomë e një kuzhinë erdhi arkivoli i saj, i dritës së shtëpisë, vajzës që nuk është më. Një e rrënqethur e lehtë më përshkon shpatullat. Më duhet të qëndroj i ftohtë, i akullt, që të hetoj i qetë çështjen. Bëj çudi, pse nuk u krye autopsia. Pse nuk u hap arkivoli? Kush ishte i interesuar që kufoma, dëshmitari i fundit të mos flasë? Përse vdiq? Mos vallë vdiq nga ndonjë thikë në zemër? Mos i dhanë një gotë me helm? Ku fshihet vrasësi? Po çfarë bën ai tani?”

E përfytyroj me sytë e murrëtyer të hakmarrjes dhe të drejtësisë, ulur në njërën nga kafenetë turke të Nikozias. Në krah i rri një femër tjetër shqiptare. E shoh tek tymos dhe pi raki, tek rrëzohet përdhe i dehur. Shkund kokën. Nuk duhet të shoh ëndrra me sy hapur, por të kapem pas fakteve.

“Flinte në një apartament, që ndodhej në të njëjtën ndërtesë me rrobaqepësinë. Nuk mbaj mend të më ketë thënë ndonjë gjë që duhet ta mbaja mend”, - thotë plaka me zë të dridhur. Shkruaj nxitimthi.

Përfytyroj një shokun e saj të punës të ngjitet me Mirandën nëpër shkallë. Me sytë e imagjinatës e shikoj teksa e shtyn Mirandën me zor në apartamentin e saj me forcë. E ka kapur nga krahu dhe e shtrëngon fort, si me darë hekuri. Dëgjoj zëra të largët.

“Në zërin e saj ndjeva një lloj pasigurie dhe frike. Më tha se donte të kthehej. Se ishte e mërzitur. M’u bë sikur qau. Qava edhe unë. Pastaj telefoni u mbyll befasisht. Kam frikë se duhet të shkosh në Qipro. Por unë nuk kam para të të paguaj udhëtimin. Jemi shumë të varfër. Jetojmë vetëm me pensionet. Që të dy së bashku nuk bëjnë as 150 mijë lekë të vjetra. Nuk na del as për bukë e jo më të paguajmë hetues. Mjera unë, e mjera!”

 

Siguroj plakën se paratë e saj nuk më duhen. Mbase më duhet të shkoj në Qipro. Sa më shpejt. Të ndjek itinerarin e zi. Miranda Veliu ishte një fqinja ime. Një fqinjë e bukur, që më buzëqeshte sa herë që shkoja në mëngjes në punë. Mbase buzëqeshja e saj tmerrësisht e ëmbël më shtyn si motiv për ta çuar gjer në fund këtë çështje pezull, të parrahur asnjëherë më parë nga drejtësia dhe gazetarët. Jam i vetëm. Kam vetëm një laps, një bllok shënimesh dhe shpirtin tim romantik që nuk më lë rehat e më shtyn drejt rreziqeve të paparashikuara. Shtrëngoj fort letrat e saj. Më duhet t’i studioj një e nga një. Rresht pas rreshti. Për të zbuluar një emër vendi, personazhi, a për të thurur një intrigë për ngjarjen.

(Vijon)