Dy poezi nga Vangjush Ziko

SIMFONI MEMECE

Shfletoj albumin,

datat mjegulluar

si boja e dorëshkrimeve,

kanë mbetur siluetat,

buzëqesh naive fëminia,

trimëron djalëria

me harkun e përkulur

të vetullave,

rudhat skicojnë

llogoret me tym baruti

që kapëceu jeta,

m'i rrëzoi flokët vjeshta,

ato që mbetën

m'i thinji pranvera dimërake,

simfonia memece e shpirtit

është inçizuar

në sytë e mi me perde.

.......... 

BLUZ PRANVEROR

Drurëve ende s'po u çelin

shqisat e blerta

që të nuhatin flladin,

kandrat e përgjumura

nga dimri i thellë

provojnë gjymtyrët e mpira,

zogjtë me barin

e djegur ngricave

thurin djepin e cicërimave,

gjethin e ndryshkur

(që as tufani dot s'e shkundi)

e vu në buzë dushku,

këndon me zë të çjerrë

bluzin e pranverës.