Misioni Paranoik - Nga Artan Gjyzel Hasani

çfarë ishte nuk do jetë më këtu…

bosh nuk mbetet asgjë…

as vetë asgjëja…

Diana i humbi drurët e saj…

gjahtare pa pyll…. por preja

tashmë fshihet pas qerpikëve të dimrit …

horizont i një loti blu…

përmjerja që Dhimbja e derdhi

në zgavrën pa sy të Zemërimit…

çfarë ishte nuk do të jetë më as atje

asgjëja e mbushur pjell çmendurinë…

kush digjet nga hiri nuk është i marrë…

njeriu është hija që hija pas lë…

demoni është foshnja

që harrojmë ta vëmë në gjumë…

dhe flutura nuk është budallaqe

kur i afrohet një zjarri që nuk djeg…

çfarë ishte nuk ka qenë ndonjëherë…

ndonjëherë është gjithmonë…

tani…

dikur…

pellgjet thahen...jo narcisti...

qielli s'është ajër...

por është lëkurë...

destini është balona që nga duart e fëmijës

u shkeput kur melodinë e vrane mbi dëborë…

në altarin bosh veç pianoja…

tingujt ikën…

edhe Pianisti....

nuk kishte spektatorë…

po ju? ku ishit ju?

ju që më kthyet kurrizin!

të shtunat që m’i vratë

i varrosa çdo të dielë

mos m’i vrisni të hënat,

lermëni të mbjell qiparisin…

dhe paskeni ardhur sonte të gjithë?

hahahahaha...

tani mund të vdes i qetë vetmie...

por nuk dua të vdes…

i kam frikë lartësitë…

nga varri drejt e mbi ju do të bie...

në këtë botë ku kaq miqesisht

miku të bëhet armik

dhe armik origjinal nuk ka më,

ç’vlerë ka lufta për të fituar

miqësinë e një njeriu…?

në këtë botë ku DASHURIA tepron aq shumë,

sa që shpesh u falet kafshëve

nga njerëz që s’e njohën kurrë,

si mund t’iu fal dashuri njerëzve,

unë që dashurova aq shumë…?

në këtë botë ku edhe kukullat

tashmë ndjejnë vetmi,

kush mund të më shpjegojë ndryshimin midis

një vrasësi

dhe

një fëmije?

në këtë botë ku e vërteta ka dhjetë fytyra

kerkoj

vetëm njërën,

pa sy,

pa gojë,

pa veshë,

pa emër

dhe si një copë të bardhë letre

një të porsalinduri t’ia dhuroj,

me lotë dhe urinë të vizatojë

pikturën e tij tronditëse ….

në këtë karnaval shekullor

pazar shpirtërash të kambizuar

hedh çdo çast mallkimin tim:

“Gëzuar për shumë vjet, njerucër!”,

duke shpresuar mos t’i zërë…

(1996, 2012)

©Artan Gjyzel Hasani