Krijimtari

Ne nuk u ndalëm në Romë - Tregim nga Sami Milloshi

Ulësja ime ishte në fund të avionit. Në fund ishte edhe ulësja e asaj gruaje që do ta shihja për herë të parë në jetën time, me shpresë se do ta shihja edhe një herë tjetër...

Ajo kthehej në Hamburg nga një udhëtim qejfi në Amerikë, ndërsa unë shkoja në vendin ku jam lindur të vija dy tufa me lule tek varret e të dashurve të mi.

Ajo: ku është pikëmbërritja jote e fundit?

Unë: Në Tiranë. Dhe e jotja?

Ajo: Në Hamburg, pas ndalesës në Romë.

Të gjitha rrugët të çojnë në Romë, tha dhe qeshi. Iu formuan dy gropëza të imta sa një lajthi në faqe.

Ia kqyra gjatë ato gropëza sikur të qenë dy puse me florinj.

E vuri re dhe i shkëlqyen sytë. Pastaj pyeti:

- Ke qenë ti në Romë?

- Jo - i thashë - nuk kam qenë, i kam kaluar anash. Dhe më duket se do ta lë këtë Botë pa shkuar ndonjëhere në Romë.

- Atë mos e thuaj se ti nuk e di. - tha ajo.

- Pak a shumë e di - i thashë - sepse unë nuk kam ndërmend të filloj punë në Romë. Le që kush më merr në punë mua në Romë, edhe sikur të dua...

- Por ti mund të shkosh në Romë për kënaqësinë tënde, të shohësh galeritë e artit apo skulpturat e lashta... Unë erdha në Amerikë vetëm për koncertin e Bruce Springsteen. Dhe jam kaq e gëzuar që arrita edhe ta përqafoj...

- Por unë ende nuk e kam luksin tënd- i thashë - unë shkoj atje ku është puna. Përjashtim bën vetëm vajtja tek varrezat e të dashurve të mi...

- E po prandaj ti i kalon anash Romës gjithmonë...

Stjuardesat lajmëruan nisjen e avionit. Heshta. U luta për femijët, për gruan, për motrat dhe për shpitrat e mëmës dhe të babait...

Nuk kaloi shumë kohë dhe gruan krah meje e zuri gjumi. Dhe ashtu në gjumë koka e varur e saj rëndoi në të majtë të gjoksit tim...

Mëma, i ndrittë shpirti më kishte thënë një herë, se nuk është mirë ta shohësh një njeri kur fle gjumë. Dhe unë për hir të mëmës, vetëm sa e pashë me bisht të syrit. Por edhe për aq sa e pashë, m'u duk si kokë e skulpturave romake, kaq e bukur ishte...

Herë pas here i mbuloja prehërin dhe gjunjët me kuvertën që na kishte shërbyer stjuardesa.

Kur u zgjua më falenderoi pasi duket e kishte ndjerë dorën time duke e mbuluar dhe ndoshta kishte ndjerë kockën e supit tim të majtë...

Poshtë këmbëve kishte një top plastik. Më tha se e kishte blerë për djalin e vetëm që kishte.

- Po ku e ke lënë djalin? - e pyeta.

- E kam lënë te mamaja - tha. Dhe shtoi: Kur unë bëj udhëtime për qejfin tim, nuk dua ta lodh djalin, prandaj nuk e marr me vete...

- Ndoshta është më mirë kështu - i thashë. Megjithëse unë nuk kam shumë përvojë nga këto udhëtimet për qejf. Por, mbaj mend, se kur i kisha femijët kaq të vegjël, sa e paske ti djalin tënd, gjithnjë i merrnim me vete kur dilnim për qejf në korijen e fshatit...

Qeshi. Pastaj shtoi:

- Po ju sigurisht nuk i hipnit avionit të shkonit te korija - tha dhe sërish iu formuan ato dy gropëzat në mollzat e çiklaminta të saj.

- Jo, jo. Te vendet e qejfit ne shkonim më këmbë. Të thashë, me avion unë u jam drejtuar vetëm vendeve ku më ka çuar puna, ose pak më ndryshe mbajtja e frymës gjallë...

- E po prandaj ti nuk ke qenë në Romë - tha ajo. Dhe shtoi. "Po të duash unë ndalem në Romë për ty. Të mos i kalosh Romës për anash...

Sikur më ra tavani i avionit në kokë. Ç't’i thoja? Ishte si një rrufe në qiell të pastër ajo grishje.

- Ti ka mundësi ta kesh zemrën të plagosur - i thashë.

- E kam – tha - prandaj fluturoj në qiej me shpresë se do t'i shëroj plagët e zemrës. Po nuk po më përgjigjesh: do ti të ndalemi në Romë?

- Një herë tjetër - i thashë - Më ke zënë ngushtë kësaj here...

- Po pse – tha - prapë për punë po kthehesh në vendin ku je lindur?

- Jo - i thashë - në vendin tim unë kthehem vetëm të shkoj në varreza. Tani për tani, shkoj të vë lule te varret e mëmës dhe babait. Dhe ashtu, vjedhurazi me sy, zgjedh edhe dy metër dhé për veten time. Se thonë, që dheu ku je lindur të peshon më i lehtë kur të bëhesh për varr...

- Gjepura- tha ajo - Këto janë mite. Dheu gjithandej njëlloj rëndon në varre. Por, edhe ti e paske zemrën me plagë. Prandaj eja të ndalemi në Romë dhe të pushojmë pakëz...

- Nuk mundem - i thashë - Mëma mbush plot dhjetë vjet nesër qëkurse ndërroi jetë dhe duhet të veë një tufë me lule patjetër...

- Nuk paska qenë e shkruar ta shihnim Romën sëbashku - tha dhe treti shikimin mbi retë e bardha që lajmëronin se avioni po fluturonte në lartesi më të ulta dhe se Roma, mund të na shfaqej sa çel e mbyll sytë.

Stjuardesa na lajmëroi se në pak minuta avioni do të ulej në Romë. Rregulluam ulëset në pozicionet normale dhe pritëm uljen në pistë.

Unë heshta sërish dhe iu luta Zotit edhe një herë për të dashurit e mi. Në fund shtova edhe emrin e Judith. Kështu quhej gruaja që kisha në krah në fluturimin tim nga Bostoni në Romë.

- Judith - i thashë - unë sapo iu luta Zotit për të dashurit e mi.  Në fund e shtova edhe emrin tënd.

I ndritën sytë.

- Thank you! Premtomë se do të shihemi në Romë - tha dhe u puthëm fort në faqe. U puthëm aq gjatë, a thua se nuk do të takoheshim më kurrë dhe se Romës unë përsëri do t'i kaloja anash... Deri kur, larg qoftë, ta kisha zgjedhur atë copë tokë, e cila siç tha Judith, peshon njësoj në çdo cep të globit...

©Sami Milloshi