Zhaklina - Tregim nga Sami Milloshi

Kur e dëgjova për herë të parë atë këngën që bënte fjalë për Ferrin m'u kujtua Dantja dhe sa bezdi e kisha t'i mësoja rrathët që kishte krijuar ai. Por, shpejt e harrova Danten, sepse kënga e re për Ferrin m'u bë joshëse dhe më dha një qetësi të hatashme në vetvete.

Kënga thoshte: "If you are going through hell, don't stop, keep going..."

Isha zgjuar me një dhimbje të tmerrshme të mesit dhe e kisha të vështirë të çapitesha edhe deri në banjë të kryeja nevojat personale. Por, duhej të ngrihesha se kisha dëgjuar këngën për Ferrin... Dhe, sipas këngës, se harrova t'jua them në Shqip, duhej që meqë po kaloja përmes ferrit,të mos ndalesha asnjë grimë herë, por të vazhdoja udhën...

U ngrita nga krevati dhe sa nuk u shemba përdhe. Brita me të madhe një ofshamë prej dhimbjes dhe më erdhi turp se ndoshta e zgjova nga gjumi zonjën Bi, poshtë meje në kat të parë...

Ashtu shqepas shkova në banjë dhe mezi u ula në tualet. Shqepas edhe u ktheva sërish në dhomë të gjumit.

E pyeta veten se sa vjeç isha dhe pasqyra u mjegullua e gjitha. Kurrfarë përgjigje nuk mora prej pasqyrës, por prapë e mblodha veten dhe u binda se jo vetëm i kisha hyrë Ferrit pash më pash, por edhe se nuk po ndalesha. Krejt siç thoshte kënga që më kishte pëlqyer!

Më kishte këputur gjumi në ag kur dëgjova zilen e portës së apartamentit tim.

O Zot i madh, thashë me vete, kush është ky njeri që kërkon të udhëtojë me mua në Ferr ende pa zbardhur agu? Kur ç'të shoh, na qenkej Zhaklina, vejusha që jeton në katin përdhes.

- Të pashë dje se si po ecje pothuaj rrëshqanthi kur po hidhje plehrat ne kazan - tha Zhaklina - dhe m'u dhimbse. - E di që je vetëm dhe thashë të të gjendem sa mundem.

- Rrofsh Zhaklinë - i thashë - ty të bekoftë Zoti. Me sa duket, nuk paske fjetur gjithë natën nga meraku për mua. Dhe ashtu ngadalë ngadalë, ia grimcova gjithë çfarë kisha hequr me dhimbjen e mesit, e para e këtij lloji për mua.

Zhaklina, e pasur me një koleksion sëmundjesh, më tha se nuk duhej ta bëja aq  të  madhe se kishte edhe më keq...

- E sheh këtë të çjerrën këtu? - tha ajo duke prekur dërrasën e gjoksit të saj.

- E shoh - i thashë.

- Tre javë më parë - këtu më hoqën një masë tumori, dhe do Zoti nuk përsëritet më.

- Amin - thashë unë.

- Amin - përsëriti Zhaklina.

Pastaj Zhaklina më zgjati një shishkë të vogël plastike me medikamente të sajat.

- Përdori këto - tha ajo - së janë kaq të mira për qetësimin e dhimbjeve, sa nuk e merr me mend.

- Rrofsh - i thashë me mirësjellje - megjithse m'u duk pak e çuditshme se si mund të përdorja unë barnat mjeksore të dikujt tjetër për dhimbjet e mia...

Zhaklina iku dhe mua m'u kujtua mëma. Mëma më kishte thënë një herë se distancat midis njerëzve nuk maten me njësi matëse si metri, pashi, apo kilometri.

- E sheh këtë derë? - më pati pyetur mëma.

- E shoh - i pata thënë.

- Po e mbylli dikush duke ta kthyer shpinën, zor se shuhet ajo distancë e pafundme midis! Por, po e mbylli pa ta kthyer shpinën, ndryshon puna...

Zhaklina tha se do të më trokiste përsëri në portë të më pyeste se si ndjehesha. Sipas asaj që më kishte thënë mëma dikur në femijëri, Zhaklinën e kisha shumë afër, megjithse shiheshim rrallë e për mall.

Kur ndodhte që Zhaklina largohej nga shtëpia e saj, unë isha përgjegjës për vaditjen e kopështit të saj me perime. Dhe, kur ikja unë, Zhaklinës i lija çelësin e shtëpisë të ujiste lulet e ballkonit tim.

Të nesërmen në mëngjez Zhaklina trokiti përsëri të më pyeste nëse isha më mirë apo jo.

- Të qetësuan barnat që të dhashë? - pyeti Zhaklina.

- Zhaklinë - i thashë - këto barna as ti mos i përdor më sepse i ke marrë nga doktori yt në vitin 2017, dhe kanë patur afat skadence vitin 2018. Jemi në vitin 2021, mos e harro...

Flaki tutje këto barna, Zhaklinë, se nuk bëjnë më as për ty.

E pashë që iu zvogëluan sytë, por sërish aty qe ajo drita e hollë e njeriut që kërkon ta pjesëtojë veten për dhimbjen e dikujt tjetër.

- Me fjalë të tjera - tha Zhaklina - unë erdha të të qetësoj dhimbjet e tua të mesit dhe, tani na del, se qenke ti që më dhe mua kohën kur mbaron afati i dhimbjeve të mija...

-Jo Zhaklinë - i thashë unë - ti e bëre çfarë të tha zemra. Dhe, aty për aty, më erdhi sërish ndërmend mëma. Ti, asnjëhere nuk ma ke kthyer shpinën kur e ke mbyllur portën e shtëpisë sime, perifrazova unë sentencën e paharrueshme të mëmës...

Zhaklinës i qeshën sytë dhe vuri buzën në gaz...

- E di që je për udhë - më tha Zhaklina - dhe më vjen shumë keq që të ka kapur kjo dhimbje e mesit. Po u nise, më telefono, ta di nëse duhet t'i ujis lulet e ballkonit, apo jo! Por, edhe po nuk ike, do vij sërish t'i ujis unë lulet për ty se ti nuk përkulesh dot...

Të martën u zgjova herët. Dhimbja u fsheh diku sa për të më kujtuar mua se sa shumë e pëlqeja atë këngën për udhëtimin në Ferr. Nuk duhej të ndalesha, nuk bënte të ndalesha. Duhej të isha diku, i pranishëm në një tryezë me të dashurit e mi. Nuk mund të mungoja dhe këtë e dinte edhe Zhaklina...

Tek e fundit, trëndafilat e ballkonit ishin në dorën e sigurtë të Zhaklinës...

©Sami Milloshi