Krijimtari

Nëse ti mund të luash Bahun me kitarë… - Tregim nga Sami Milloshi

- Kjo histori nuk duhet të vdesë - tha Ana - Sepse po e le ti të vdesë, askush nuk do ta marrë vesh se pse ti nuk e shite shtëpinë tënde të vjetër në Tiranë. Dhe askush nuk do ta marrë vesh se, ndoshta për atë shkak, unë nuk e bleva dot atë shtëpi. Dhe, ja ku jam sot, ulur me ty në një restorant kuban, përballë Charles River, në Amerikën e paanë...

Sytë e zinj të Anës duken pakëz të lodhur dhe flokët e shpupurisur përmbi ballë ia bëjnë edhe më enigmatike shprehjen e fytyrës.

Është krejt e kotë të përpiqem të lexoj çfarë thonë sytë e Anës. Por, kjo kërkesa për ta shkruar historinë e shitjes së shtëpisë sime të vjetër më shtangu.

Unë ç'është e vërteta, kisha vendosur ta varros atë histori. Sepse, më qe dukur e turpshme se si unë në një moment marrëzie, kisha vendosur jo shumë kohë më parë ta shes shtepinë time të vjetër.

Nuk është se vetëm kjo histori do të kishte fatin e të varrosurave. Kam edhe të tjera që do t'i marr me vete në Botën tjetër ngaqë nuk dua të dëmtoj ata që do të lë pas.

Këtë po e varrosja thjesht për të mos lënë gjurmë marrëzie.

-Po pse duhet ta tregoj? - e pyeta unë Anën.

- Ndoshta më sjell mua fat. - tha Ana.

- Në qoftë kështu unë do ta tregoj - i premtova unë dhe asaj i ra një dritë mbi mollza, si e verdha e Van Gogut...

- Rrofsh. Cheers! - tha Ana duke tokur gotën e saj me ujë me timen me verë.

- Po ti fatin e ke vetë në dorë - thashë unë. - Mua mëma më ka thënë se fatit duhet t'i shkosh mbrapa se po i dole përpara, fati të shkel me këmbë...

- Unë atë po bëj. - tha Ana. Po i shkoj mbrapa...

Erdhi Ana atëhere dhe më trokiti në portë. Në portën e shtëpisë së vjetër në Tiranë...

- Zotëri e shet ti këtë shtëpi?

- E shes. - i thashë Anës unë atëhere.

Nuk e mbaj mend mirë çfarë stine ishte, çfarë viti ishte, çfarë muaji ishte. Dhe e çuditshme si funksionon harresa: nuk e kam ende moshën për t'i harruar këto detaje që nuk mund t'i quash të vogla. Sepse shitja e shtëpisë që e ke ndërtuar me gjak, nuk është gjë e vogël, apo jo!

Mirëpo, ngaqë as Ana nuk e bleu shtepinë dhe as unë nuk e shita dot, më duket sikur ka kaluar një shekull...

Por, e vetmja gjë që mbaj mend është se Ana pëlqeu tre katër pikturat e varura në mur në dhomën e ndenjës, aty ku po bënim bisedën.

- Po ta blesh shtepinë - mbaj mend se i pata thënë Anës - pikturat i ke të falura...

Ana atëhere ofroi gjysmën e çmimit për shtëpinë dhe unë nuk pranova...

Babai i saj, që ishte i pranishëm, tha se çmimi që ofronte Ana atëhere ishte i arsyeshëm.  Babai donte që Ana të bëhej me shtëpi të saj. E tha si refren kënge nja tre katër herë aty. Ishte krejt njerëzore dhe e kuptueshme që ai donte ta kishte Anën pranë. Dhe, ndoshta një ditë prej ditësh të përkëdhelte aty femijët e ardhshëm të Anës... Por nuk qe e thënë, unë nuk isha i një mendjeje me çmimin që ofronte Ana.

Tani pas një shekulli të kësaj historie, siç më duket mua, Ana më thotë mua te ky restorant kuban, buzë Charles River se edhe babai i thotë: "Mos u kthe. Rri atje në Amerikë. Çfarë do bësh këtu në Tiranë moj çupë, në gjithë këtë rrëmujë?"

- Nuk di se çfarë të të them Ana. Jam tmerrësisht i varfër për të dhënë këshilla, aq sa as fëmijëve të mi nuk u jap dot më.

Unë thjesht dua të të falenderoj që ti nuk e bleve shtepinë time të vjetër. Që prej asaj kohe unë kam vënë një orë të re muri atje, sepse të vjetrës i kishin ndaluar akrepat për shkak të pluhurit...

Anës i bie një nur serioziteti në sytë e saj të zinj dhe hesht një copë herë. Pastaj më tregon se si ka blerë kitarën. E ka njëfarë trishtimi se gishtrinjtë i ka jo fort të gjatë siç do të dëshironte t'i kishte për t'u bërë kitariste. Por, gjithsesi kjo nuk e ka penguar të provojë të luajë Bahun aq sa ka mundur...

- E sheh se si më janë bërë gishtat me kallo? - më pyet dhe nje pah drite i shkëlqen në mollza.

- E shoh. - I them.

Po qe e zonja të luash Bahun, ti je bërë muzikante...

Po binte muzgu dhe unë duhej të largohesha. Nuk desha të më zinte ora e trafikut të dendur në autostradë.

Gjithë çfarë patëm për të thënë për ëndërrat e thamë. Gjithë çfarë patëm për të thënë për çmimet e shtëpive, për rentën e apartamenteve dhe për paratë që kërkojnë avokatët, e thamë. Gjithë çfarë dinim për mitet e fatit i thamë.

Edhe një minutë heshtje për poetin që ndërroi jetë në Atdheun e parë e mbajtëm. Dhe ky ishte çasti kur unë duhej të ngrihesha dhe t'i thosha lamtumirë Anës.

Më përcolli deri tek parkingu. Hapa bagazhin e makinës, nxorra një pikturë. Ia fala. Më hodhi duart në qafë dhe më përqafoi.

Unë nuk munda t'i lexoj asgjë tjetër në fytyrë, përveçse një dyshim që e kisha edhe vetë, nëse do të mund ta takoja edhe një herë tjetër këtë vajzë...

Apo ky ishte takimi i fundit?

©Sami Milloshi