Ditët e fundme të O’Henrit - Tregim nga Sami Milloshi

Ai dimër qe tmerrsisht i ashpër dhe, sikur të mos mos mjaftonte kjo, doktori i tha O'Henrit se shpretka e tij qe tepër e lodhur dhe nuk po i funksiononte mirë.

Kur ia tha këtë, O'Henri e priti me qetësi, edhe pse dukej se ai qe bindur se po jetonte ditët e mbrame të tij.

Shumë shpejt lajmi mori dhenë dhe shumëkush shfaqte dëshirën për ta takuar. Thjesht donin të kishin nje kujtim me të. Një foto, nje shtrëngim duarsh a diçka të këtillë...

Sarah, zonja e tij, ia tha nje ditë O'Henrit se njerëzit donin ta takonin, përpara se ai t'i thoshte lamtumirë kësaj Bote.

O'Henri e pranoi ofertën e së shoqes me kushtin që takimet me admiruesit e tij të mbeteshin private dhe jashtë vëmendjes së shtypit. Në mënyrë të veçantë O' Henri, tha se për këto takime lamtumire, të mos qasej pranë gazeta më e madhe "THE NEW YORK TIMES".

Se si e qysh e kishte krijuar këtë urrejtje për gazetën e madhe nuk kuptohej mirë. Por, thoshin se gazeta paskej shkruar një editorial, sipas të cilit në New York, ia vlente të njiheshin vetëm katërqind njerëz gjithsejt. Për të tjerët as ia vlente. Pra, sipas gazetës së famshme, të tjerët ishin thjesht numra...

O'Henri e kishte lexuar editorialin dhe, ashtu në mllef e sipër, i kishte thënë të Sarës:

- Honey, a sheh çfar marrëzirash shkruajnë këta të ‘’New York Times’’? Këta thonë se këtu ia vlen të njihen vetëm katerqind njerëz, ndërsa New Yorku ka katër milionë njerëz. Dhe unë them se çdonjeri prej këtyre katër milionëve, ia vlen të njihet...

- Unë jam me ty honey - iu gjegj e shoqja - po a do të të dalë koha ty të shkruash për secilin prej katër milionë njujorkezëve, me këtë shpretkë të lodhur që ke?

- Zemër - unë mund të mos kem kohë, por një O'Henri tjetër, domethënë një njeri që mendon se çdo njujorkez ia vlen të njihet, mund të ketë kohë...

Sara i dha nje te puthur në buzë dhe O'Henrit i ndrinë sytë...

Kaloi një gjysmë shekulli qëkurse O'Henri kishte ndërruar jetë, por Sara vazhdonte të priste njerëz që kishin dashur me kohë të takoheshin me të dhe t'i jepnin lamtumiren. Ca prej tyre edhe ishin thinjur duke pritur në rradhë...

Kur më erdhi radha mua, zonja Sara ishte vetë në prag të vdekjes. Fytyra i qe rrudhur e bërë si brazdat në arë ngaqë po i afrohej fundit të shekullit...

- Mirësekeardhur - tha zonja Sara - dhe më ftoi të ulesha në një kolltuk.

Unë isha fëmijë kërthi. As shtatë vjeç nuk i kisha mbushur. Dhe jo që nuk kisha parë kolltuk me sy, por as shkrimtar nuk kisha parë kurrë.

Mëma u bë sebep të vija ta takoja O'Henrin.

- Shko - tha mëma - ti di shkrim e këndim.  Unë nuk di...

Zonja Sara më bëri nje çaj me kamomil dhe më pyeti:

- Përse ke ardhur?

- Të takoj O'Henrin - i thashë - Kam dëgjuar se pret njerëz para se të largohet nga kjo Botë...

- Ti je kujtuar herët ta takosh, kështu buzëqumësht siç dukesh - tha zonja Sara, por ai ka gjysmë shekulli që ka ndërruar jetë...

Unë mbeta pa fjalë dhe tepër i pikëlluar.

- E çfarë do t'i thoshe O'Henrit ti? - pyeti zonja Sara.

- Do ta pyesja se si është e mundur që Abazi, një plak i verbër në katundin tonë  mundet t'i kullosë delet në lëndinë? Si është e mundur që ai i nxjerr delet nga vatha në mëngjez dhe i kthen në muzg pa humbur asnjerën?

- Unë nuk kam përgjigje për këtë pyetje - tha zonja Sara. Por as O'Henri nuk do të kishte. Vetëm ti mund t'i japësh përgjigje kësaj pyetjeje, por, fillimisht shko dhe tako Abazin e verbër...

Kur u ktheva unë në katund të pyesja Abazin, siç më këshilloi zonja Sara, edhe Abazi kishte ndërruar jetë, aty te kroi i Luçes dhe, delet që sapo kishin tharë etjen, nuk kishte kurrkush t'i kthente në vathë...

Atëhere, desha nuk desha ,unë mora nje thupër thane dhe u priva deleve t'i ktheja në vathë...

Ishte muzg dhe po afrohej nata pus e errët. Kisha frikë, kisha shumë frikë se mos humbja delet. Por më shumë frikë kisha se mos humb edhe vetë...

©Sami Milloshi