Për bukën e shpresës - Nga Sami Milloshi

Tjetri u habit llahtarshëm që unë iu shfaqa befas para syve. As e kisha parë e as më kishte parë ndonjeherë.

- Si erdhe këtu? - më pyeti.

- Me taksi - i thashë.

- Po pse erdhe? - pyeti.

- Sepse desha të di çfarë bëhet me shpresën time. - iu gjegja.

- E kam në sirtar - tha - mos ki merak. Pastaj ndërroi temën dhe pyeti sërish: ke ardhur të rregullosh dhëmbët?

- Jo - i thashë - kam ardhur të mbjell shpresën time, atë që ti e mban në sirtar.

- Ti nuk mund të mbjellësh shpresë se ti ike për bukën e gojës nga ky vend dhe e braktise... - tha tjetri.

Unë heshta pak. Të thuash sa një çerek shekulli heshta... Koka ime, me tre katër thinja aty këtu, u zbardh e u bë borë e bardhë saora...

Heshta për hir të shpresës që prej një viti dergjej në sirtarin e tij. Ndërkaq më vajtën sytë te mjekrra e tij e lyrtë dhe e palarë nuk dihej prej qyshkur...

Pastaj, si e mblodha pak veten dhe falenderova Zotin që më dha durim të mos e pështyja i thashë:

- Unë nuk ika për bukën e gojës, por ika për bukën e shpresës. Sepse, kur ika unë, nuk isha as pa bukë, as pa punë dhe as pa shtëpi. Isha i zoti të fitoja bukën me djersë. Për veten dhe për fëmijët. Por, ti nuk e di se çfarë është shpresa. Dhe, as ke se si ta dish se me se mbruhet buka e shpresës. Kurrë nuk ke për ta ditur...

Tjetri heshti si gur varreze.

Unë ika dhe e mbolla shpresën diku tjetër...

©Sami Milloshi