Poemë çmëndurore - Nga Artan Gjyzel Hasani

çmëndina ka hapur dyert

edhe pse vend për pacientë të rinj nuk ka

njerëzit nguten të hyjnë

por unë nuk dola dot prej saj…

normalë nuk ka më kjo botë

normën e vranë në gjumë

metri u shkri, kishte qenë statujë dylli

të gjitha peshoret janë thyer

jeta jep shpirt në salla reanimacioni

ku djepi shkëmbehet lehtësisht me një varr

dikur të mënçurit i udhëhiqte më i çmënduri

tashmë të çmëndurit i udhëheq një idiot…

po nesër idiotëve kush do t’ua heqë udhën

përderisa nuk ua hoqëm stolin nën litar?

isha rehat në qelinë time mbyllur

me njerëz nga jashtë

dhe shul nga brenda

tradhëtuar nga hija e dritës

bëja dashuri me ëndrrat

tani vjen ti e më prish qetësinë

me sy të shqyer dhe zë të mekur

dhe më thua më bëj vend pranë teje

jemi njësoj të çmëndur…

por unë ndryshimin mes të çmëndurit

dhe idiotit

e kam shpjeguar shumë vite më parë

mbase e ke lexuar në vargun tim të vjetër

“të mënçur nuk ka më në botë

ata që ishin u çmëndën të gjithë

dhe nga bota i ndau përgjithmonë një mur

budallenjtë filluan të hiqen si të çmëndur

që t’i besojnë se edhe ata ishin të mënçur dikur…”

tashmë askush nuk di kush është

nga vjen ku shkon

këtej apo andej

i vetëm apo bashkë

besomë

bota e ka humbur mënçurinë

shumë kohë më parë

ditën kur të çmëndurit i kyçën brenda

dhe idiotët i lanë jashtë…

por tani që të gjithë janë bashkë

botës i humbi edhe ëndrra

jo vetëm e jotja

ajo normalja

por edhe e imja

e çmëndura…

(nga vëllimi poetik “IDIOTICUS”, 2022)

©artangjyzelhasani