1 Korriku, Dita e Kanadasë - Nga Vangjush Ziko

 Vangjush Ziko - Mississauga ON

BORËBARDHA E BOTËS

O tokë e mardhur e Veriut,

E zhveshe qyrkun e ariut.

U ul ky dielli të të puthë

Vetullkurorën, gushën fushë.

Panja e mbarsur nëpër ngricë

Po i jep gjethes së saj sisë.

Përrenjtë rendin si të marrë

Dhe thërmohen në Niagarë.

Ajsbergët, që të vijnë rrotull

Ia vure diademë kokës.

O Borëbardhë e Botës!

 

STREHË BUJARE

O Kanada, tokë e paanë

Nanurisur në djep të Veriut,

Veshur me bronxin e kuq të panjës

Dhe me gëzofin e ariut.

Ku e ke gjetur ti ngrohtësinë,

Strehë bujare e emigrantëve.

Vijnë nga deti, nga ajri vijnë

Me brenga mbushur përplot çantat.

Vijnë me plagë, drega në shpirt

Ndjekur nga skamja, nga zhgënjimi,

Drejt bardhësisë tënde që shndrit,

Vijnë të gjejnë paqen, shërimin.

Dhe ti i pret si arka e Noes,

Që priti gjindjen e përmbytjes.

Shekujt kalojnë, epokat ndërrohen,

Globi ynë mbetet sfidues.

 

NJË GJETHE PANJE MË PËRSHËNDETI

U ngula te ky vend i sheshtë

Ku fryn thëllimi boreal.

Një gjethe panje më përshëndeti:

Mirë se erdhe, emigrant!

Harro kush ishe e prej nga vjen,

Filloje jetën nga e para,

Me mua hije bëj mbi dhe'

Me vesën time shpirtin laje.

Duaji miqtë, që këtu gjete

Dhe ndjehu qytetar i Botës,

Buda dhe Krishti dhe Muhameti

Nën hijen time i falen Zotit.

 

DY STINË BASHKË

Pranverë,

Pse kaq me dhimbje

ëndrrat e mia lindin,

Bashkë me fletët rritet

Gjembi i hidhërimit.

Gjethen e panjës mbaj

në buzë si një dafinë.

S'erdha jo, te ky skaj

aspak të kërkoj lavdinë.

Këngë të reja më dhe

pranverë e akulluar.

Gjembi i mallit s'fle,

rritet në kraharuar.

Në gjoksin tim dy pranvera

edhe dy dimra bashkë.

Më rrahin në gjoks dy zemra

Si në legjendën e lashtë.

 

©Vangjush Ziko

*Nga vëllimet: “Ditari kanadez” (2005) dhe “Këtu pranë polit të Botës” (2011).