“Mëkatari” (ose Një poemë e gjatë për Gabrielën) - Nga Artan Gjyzel Hasani

Të lodhin poezitë e shkurtra, Gabrielë?

Okay…po shkruaj një të gjatë,

por unë s’di të shkruaj poezi neutrale

të parrezikshme…

të buta…

pa “skandale”…

eunuke…

të “moralshme”…

të urta…

S'e njoh gjakftohtësinë e makinës llogaritëse

që numeron tik-taket…

e ardhshëm e të shkuar…

tik pjestim për tak bëjne

zero.

tak shumëzim për tik përsëri

zero

dhe zero do të thotë qetësi.

* * *

Po shkruaj një të gjatë me vargun e pafund

si udhët që vijnë drejt meje

të frikshme…

tunduese…

varg i kalldrëmtë…

i ashpër…

“i palexueshëm” ndonjëherë…

varg i minuar plot rrokje kurvëruese…

tri pikat në fund të tij

nuk janë veçse humnerë…

* * *

Kështu, Gabriela ime,

përdëllimesh përlyer,

une jam mëkatari…

djalli…

imorali…

s’jam si asnjëri nga ata

sigurisht as si këta…

skelete narçistësh që pellgjet shkëmbejnë

gjithnjë të palumtur

si kllounë veshur në maskballon e mirësjellshme…

me bojë në vend të gjakut ngjyer…

Halloween - mburrja e tyre e përjetshme…

* * *

Më fal, Gabrielë!

Nuk isha murgu që merimangave të makthit bënte filozofin e vonuar

ndërsa vetvetes i dhuronte autograf në pritje të duartrokitjes…

e as baritori i përlotur që nën qiej të cunguar

si orare filmash…9 me 11…qiej “part time”…

tundonte Mona Lizën me gjethe vjeshte në duar…

“Leonardo ishte piktor …

e pse të mos jem unë poet!?”

* * *

Jo…Gabrielë…

unë isha mëkatari i bashkëshortësive të tredhura…

në dhomat luksoze mes shtretërve king-size

diku pranë pantoflave mes mbathjeve të hedhura

nën dritë abazhurësh…oh darling…so nice…

* * *

Isha mëkatari…

i ëmbli…

djallëzori…

tunduesi…

turbulluesi…

ferri…

purgatori…

rrufe dhomash gjumi

ku gënjeshtra dremit…

erdha…pashë dhe…dogja

shtretër vet’ i dytë…

* * *

Nuk isha kurre “miku”…

preferova të isha dashnor…

isha guri…

jo myshku…

“i dashur” në ndonjë rast kur me quajtën

orkidet i lulëzova edhe mbi dëborë

edhe kur ngrica mua vetë

pa mëshirë mimozat m’i vyshku…

* * *

Isha mëkatari që ty të rënqethte

pasqyrave të qiejve ku virgjëreshat krihen

njëqind unaza larg Biblës

hedhur…

mëkatet e mija me virtyte

blihen

njëqind orgazma brenda teje

kredhur…

* * *

Mëkati im është shpagim për virtytin i tij të munguar

për heshtjen kumbuese kur pranë mumjes së tij qëndron shtrirë

për djersitjen e shpirtit tënd qe ai kurrë s’ta fshiu

por mbi qerpik të ëndrrës ta la si pështymë…

për komedinë e “princit të kaltër” që zagari e luan më mirë se qeni

kur me solemnitet të kollarisur të fton: “eja grua të dalim një shëtitje

t’u tregojmë atyre se sa të lumtur jemi, vallë kaq nuk u mjafton?”…

për ngazëllimin i tij kur me nje unazë të rreme të prangosi e u bë i yti “burrë”…

për “burrërinë” e tij që femrën te ty vret çdo ditë

kur mbi mishin tënd jargavitet e buzët s’t’i puth kurrë…

Mëkati im është shpagimi që nuk duket, por që ndihet flakërues në erë…

është semafori i kuq para te cilit duke sharë nëpër dhëmbë

ti Gabrielë ke ndaluar me mijëra herë…

* * *

Kështu, Gabriela ime, unë isha mëkatari…

rënkimi që ty gjithmonë të ndiqte pas

fundbarkut tënd epshdrithëruar

larva që zjarresh mbeti shtatzënë

dhe lindi aq shumë flutura llavash përvëluar…

* * *

E mban mend, Gabrielë?

Ka qenë qiell nëntori…

i vrenjtur…

plot me re…

atëhere i beja rimat ABAB

dhe fjalën NE

e rimoja me TRE…

Ti rendje nëpër shi…

e zbathur…

lakuriq…

natës së errët

lëkurën tënde ia ende…

frikë kishe...

ankth…

tmerr…

agoni…

flokë përbaltur…

epshndezur…

rendje në vetmi…

dhe prapë frikë…

sa frikë…

shkrepëtimat shuanin

hije katedralesh

gjinjve të tu lëshuar…

vrapoje…

vrapoje…

edhe pse s’të ndiqte askush

s’doje të ishte ëngjell,

por thjesht një djallush…

kalldrëmet e ftohtë

me ikjen tënde ngrohe…

e qeshura ime

të ndoqi përsëri…

pastaj…prekja ime…

dritëhijesh turbulluar…

o Zot sa shumë shi…

vetetimë mbuluar…

pastaj me rradhë të tjerat…

orgazma…

rënkimi…

vdekja…

A nuk ishte mrekulli?

* * *

Gabrielë…Gabriela ime…

çdo natë femra që zgjova te ti

arratisej nga gruaja që kish ai

dhe në shtratin tim ku flinte një tjetër

(histori dashurie…sa bota e vjetër…)

me hapa të lehtë…të lehtë shumë…

më shfaqej si ëngjëll veç me buzëqeshje veshur

zhuritshëm në vesh më pëshpëriste…

“Zgjoju shpirt…erdha unë!”

* * *

Gabrielë, e mban mend sa shumë më admiroje,

më deshe, më jepeshe, kur nuk më kuptoje…?

Ish koha kur unë të robëroja me lirinë time për të gabuar…

Pastaj erdhi heshtja…

* * *

Hyj sot në shpirtin tënd, Gabrielë dhe s’bëj dot autoportretin tim…

Pasqyrat tregojnë harta memece ku vështrimi im blu

sajon kontinente lumturie që kurre s’egzistuan…

oqeane të stuhishëm…tashmë të qetësuar…

nën ta Atlantidat e mia-brigje pa urë…

Po qiejt e mi, Gabrielë?

Ah…qiejt…

Qiejt s’shënohen nëpër harta kurrë…

* * *

Edhe sikur nesër gjithshka të fillonte nga e para,

unë

përsëri do të të kërkoja ty, Gabrielë,

do të të flisja,

si dikur,

do të të puthja,

si dikur,

do të të dashuroja,

si dikur,

do të çmëndesha për ty,

si dikur,

do të tërboja

pasionet, muzat, epshet, ëndrrat, ditarët,

netët, muzgjet, orgazmat, kalendarët,

lotët, stacionet, aeroportet,

amësinë dhe abortet,

pritjet, përcjelljet, shakatë,

shëtitjet magjiplotë në mesnatë…

Më pas

do të të harroja,

si dikur.

Më pas

do të të kujtoja,

si sonte.

* * *

Nuk të pëlqej më, Gabrielë …?

Oh come on…

Jam veshur siç doje ti…

siç isha atë natë…

ngjyrën e muzgut për kostum…

një gjarpër të zi për gravatë…

në dorë një të vjedhur qiri…

* * *

Eja, Gabrielë, të dehemi së bashku…

të dalë ku të dalë

avujve të rumit t’u dorëzohemi ngadalë

të harrosh kush jam unë…

të harroj kush je ti…

* * *

Të kithta cigaret që tymosim pafund

ndërsa lojë-nikotine në distancë luajmë…

kur unë e fik…ti e ndez atje larg…

dhe në të njëjtën tavëll i shuajmë…

por mos rri gjatë e trishtuar …mos rri…

në ajrin që thith jam dhe unë…

Santa Klausin e shpirtit duarbosh mos e lër…

rrahjet e zemrës në shpirt të boshatisur…ti e di…

jehojnë pak edhe pse kumbojnë aq shumë…

* * *

M’u lodhën sytë duke të pritur ty, Gabrielë…

qerpikët më kanë ngrirë…

qepallat m’u mbyllën…

qiejt nuk janë më…

(a kanë retë atdhe?)

Është koha kur gjumi s'do më duket vdekje,

por një aventurë e re…

* * *

Kur të vdes do vdes pa frikë në sy

që ti të mos trembesh, Gabrielë…

I dehur nga vdekja do të të pëshpëris

psallme të pakënduar kufomash për të gjallët

dhe ti shndrroji në ninulla…

Por mos ua mëso zogjve këngën time

se dehin qiellin…

qielli retë…

dhe fluturimet rrëzohen…

hapësirat ngatërrohen…

dielli verbohet…

hënën e ha ujku…

ujqërit njëri-tjetrin…

e pastaj…

kush do e ngrejë dollinë e fundit?

* * *

Se unë s’jam poet…Gabrielë,

ndaj s’më lexon dot…

Jam grryerje…

Jam drogë…

Jam ethe…

Jam tre pikat në fund të vargut tim…

Retiçenca jote e përjetshme…

©Artan Gjyzel Hasani (nga libri “Mëkatari”, 2011)