Mos i shemb muret - Nga Artan Gjyzel Hasani

ëndërroj një botë të ndarë

nga mure të kapërcyeshëm

sa herë që njeriu ndihet një tjetër

që nuk përket më aty, por gjetkë

ku ikja është kthim drejt vetes

përtej atyre që i mban bashkë

urrejtja për njëri-tjetrin

që nuk e kuptojnë se vetëm dashuria

mund ta shpëtojë njerëzimin

dhe ata që dinë të duan nga larg…

mos i shëmb muret,

ka njerëz që iu nevojiten

ndihen të mbrojtur brenda tyre

ka vetëm një mur që duhet prishur

Koloseu planetar ku i kanë vënë popujt të kacafyten çdo ditë

me etiketa mbi kurriz, tabela, shenja njohëse, si deleve numrin me bojë

i bardhi me të ziun, kinezi me indianin, pastori me pederin, LGBTQ me YZDHKF, komunisti me demokratin, republikani me anarkistin, monarkisti me socialistin,

ateisti me besimtarin,

burrat shumëpërdorimësh me aseksualët,

gratë me kar kunder murgeshave

dhe burrat me pidh kundër vetvetes,

binarë, non-binarët,

prinder gogla, numeratorë inkubatori kundër atyre që iu kanë bërë kokën

seks i shkërdhyer nga gjinia,

Koloseu i madh që dua ta shkatërroj e ta shndërroj

në mijëra Partenonë të vegjël…

ndarë me mure të gjithë

mos i shëmb muret, o njeri i shkretë,

as mos iu bjer me kokë

secili ta vdesë jetën siç di

me të ngjajshmit e tij,

me busullën e tij dhe pa tutorë

në paqe me mutin dhe mjaltin e vet…

preferoj qelinë

por jo burgun…

muret janë kufiri i fundit

vendi ku E Mira dhe E Keqja takohen

shkëmbejnë vështrimet

e ndonjëherë edhe vendet

e ne duke mbetur përsëri të njëjtët

pa e kuptuar kurrë në jemi brenda a jashtë…

mos i shemb muret që të rrethojnë

por kur nuk ndjehesh mirë brenda tyre

kapërceji

kapërceji

kapërceji

vetem kur të prekësh përdheun e anës tjetër

do të kuptosh që muret në të vërtetë nuk ndajnë

por bashkojnë…

(nga “IDIOTICUS”, 2022)

© artangjyzelhasani, nëntor 2021