Një gabim i ëmbël - Tregimi i së dielës nga Agim Xhafka

Sandri erdhi në Korçë shend e verë. Ka vite që punon në Athinë, aty e ka rregulluar jetën me gruan, Sonjën dhe dy gocat që i kanë lindur në Korçë, por tani janë në shkollë të mesme në Greqi. Kur shkoi shumë mote para i ndihu fati. Rastësisht te sheshi “Omonia” kur po kërkonte punë të rëndomtë pa Ligorin, mëhallaxhiun që qe ca vjet më i madh e që në atdhe punonte hidraulik. Ai e mori me vete qysh atë mëngjes e akoma janë bashkë. U ka ecur mbroth, lodhen ama asnjë ditë nuk kanë ngelur pa punë, d.m.th. pa lefta.

Çdo verë Sandri rri ca ditë në vendlindje e më pas afro dy javë pushon në Ksamil. I pëlqen ai vend, nga që ndjehet fiks si në brigjet e mahnitshme helene, por i nderuar dhe i respektuar. Se bujt te hotel cilësor e ngado i thonë afendiko. Shqip flet, shqip, por ja që brenda vetes ndjehet i plotësuar aty. Pa atë boshllëkun që e gërryen ndonjëherë kur e shohin pak shtrembër në Greqi.

Këtë verë kishte në plan që para se të nisej për Ksamil të bënte varr të ri për babain dhe nënën. Herën e fundit para ca muajsh kur e pa iu duk pakëz i anuar.

- Ka shkarë dheu, - i tha një mjeshtër varresh.

Me sy nuk kapej, por nëse afroheshe e kuptoje që dheu poshtë nuk po e mbante gatitu mermerin.

- Ok, po e bëj të ri, me granit se ky lloj mermeri që ka sikur është oksiduar, është nxirë. Do vij në korrik dhe e kryejmë, - i dha karar atëhere.

Dhe vërtet të nesërmen e kësaj ardhjeje, sa kaloi Kapshticën shkoi te varrezat. Ra dakord për formën e varrit, për ngjyrën e granitit dhe çmimin. E kur u mbyll gjithçka i tregoi teknikut varrin djathtas.

- Është Frosa, motra e gjyshes me të shoqin. Kanë varr të vjetër se nuk kanë më njeri gjallë. Një çun që patën pësoi aksident e shihe se si ngelet një varr kur nuk e sheh kush. Ndaj kur të mbarosh varrin e babait bëji një pastrim me solucion edhe këtij ngjitur. Bëje xixë, të shkëlqejë, - tha dhe ndërsa u fërkonte fotot i kujtoheshin ata dy pleq të mirë, të dashur, kur në fshat prisnin me dreka e darka gjithë farefisin. Ishte festë kur gjithë gjaku ynë mblidhej atje, foli Sandri me vete.

Pas dy ditësh u nis në Ksamil. U harrua pas diellit, plazhit, birrave, shoqërisë deri sa një sms e dërguar nga tekniku e gëzoi:

- Gjithçka ok. Mbaruam punë. Nuk po të nis foto që ta kesh surprizë kur ta shoç!

U gëzua sa më s’ka. Tani jo veç mua më ecin punët mirë, por edhe nënës e babait u bëra shtëpi të re, do lumturohen dhe ata. Kështu fliste herë pas here e më pas gjithë kushërinjve të parë u dërgoi ftesë. Se janë shumë. Tre vëllezër e një motër pati babai i Sandrit, por ata lindën plot bijë e bija. Tani janë shumuar se kanë mbërritur në jetë nipër e mbesa sa të duash. Jo vetëm të shihnin varrin e ri, por dhe të çmalleshin me njëri-tjetrin. Të kujtonin dhe prindërit që nuk i kishin më.

Atë mëngjes u çua i ngazëllyer. I dukej se do takohej vërtet me nënën e babain. Sikur do fliste me ta e sikur ata nuk do rreshtnin së falenderuari. Sa zbriti te oborri i pallatit, sa u përshëndet me fqinjët e një jete, mbërritën Ollga, kushërira me burrin e saj. Qenë pensionistë, e morën në celular që një natë para që të shkonin në varreza bashkë me Sandrin. Të tjerët ishin nisur me makinat e tyre. Rrugës veç për prindërit qe biseda. Në hyrje te varret blenë tufa me lule dhe u çapiten me dhimbje e kujtime te vendi i prehjes. Që larg dukej koka e lartë e granitit kafe në të kuq. Ndriste. Sandri u përdëllua dhe shtrëngoi fort dorën e Sonjës, gruas së tij. Ja dhe ca hapa e doli varri i bukur e hijerëndë. Përballë fotot e babait e nënës. Por jo tamam përballë, si pak më djathtas dukeshin. Ç’kishte ndodhur? Qenë vendosur shtrembër?! Pse nuk qenë drejtpërdrejt fytyrat e tyre? Mos! Oh, mos! Tekniku kishte bërë varr të ri, por kishte bërë të ri varrin e Frosës, varrin e motrës së gjyshes dhe të burrit të saj. Babai e nëna e Sandrit “flinin” te “shtëpia” e vjetër, ku qenë rehatuar këto 25 vite.

Sandrit iu morën këmbët, edhe goja. Sa donte të bërtiste një lak llastiku ia kapte gjuhën nga brenda. Nuk nxirrte dot zë. Ama gjithë kushërinjtë nuk pushonin. Me radhë e pa radhë uronin Sandrin:

- Sa mirë të shkoi ndër mend, o kushëri! Njeri pa njeri të mirët tanë! Bëre një gjest që të nderon, Sandër! E meriton Frosa dhe burri i saj.

E ashtu në këmbë para varrit të ri kujtonin Frosën, motrën e gjyshes se si u bënte byrekë, si u piqte misra, si çdo mëngjes e kishte gati trahananë për 10 veta që i zinin derën çdo javë, e si kur ishin të vegjël i vinte në gjumë me tregimet e saj mahnitëse. Mbresa mbushur me mallëngjim.

Sandri shihte herë pas here nga babai e nëna. Ata njësoj e kishin buzëqeshjen. U është bërë qejfi ndaj, mendoi.

- Mos u mërzit, do ua bëjmë shpejt edhe prindërve të tu, - i tha Sonja.

- Si? Me ç’para? Vajzat u rritën, e madhja shkon në universitet? Harrove?

Ajo qeshi dhe i tha butë:

- Do heqim Ksamilin. Vitin që vjen pushimet do i kalojmë në Pogradec. Aty u dashuruam, të kujtohet?

Sandri e pa në sy. I erdhi ndër mend ai liqen, që ditën e njohjes së tyre iu pa sa një oqean. U përqafuan e gati u zhytën në romantizmin e tyre. Por ra zilja e celularit, qe mjeshtri i varrit.

- Paskemi bërë një gabim të rëndë, - nisi të fliste ai. - Në vend të bënim babain dhe nënën tënde me varr të ri, bëmë…

- Qe një gabim i ëmbël, - tha Sandri dhe i mbylli celularin.

Pastaj kapi Sonjën për krahu e shtoi:

- Jo gabim i ëmbël, qe mësim i ëmbël, - e saktësoi dhe ashtu përkrahu ecën të dy drejt qytetit.

© Agim Xhafka