Letrat pa zarfa - Tregimi i së dielës nga Agim Xhafka

Ajo qytezë ishte kaq e qetë dhe me njerëz kaq të dashur, sa kushdo që shkonte për punë a i binte rruga andej, pandehte se atje jetonte një familje. Të shumtë në numër për këtë emërtim, por kaq të afërt e të respektuar me njëri-tjetrin sa vërtet ngjanin si degët e një fisi. Nuk kishte atje sherre, grindje, debate. Edhe në rrugë flitej me zë të ulët e fjalët respektuese ndaj njëri-tjetrit mbizotëronin. Mes këtij mjedisi po shkonte në punë Telo, përgjegjësi i Postës. Përshëndetej me kalimtarët, buzëqeshte deri sa hapi derën e zyrës. Kuptohej që kjo postë qe si një agjenci e vogël. Veç Telos aty punonte dhe Irfani, shpërndarësi i letrave e i dokumentave. As pastruese nuk kishin në organikë. Zyrës i jepte një fshesë e një leckë të shtunave herë gruaja e Telos, herë gruaja e Irfanit. Por ky mëngjes do e zinte Telon keq, shumë keq.

- Na kanë vjedhur trastën e letrave që do nisnim dhe trastën me letrat që solli mbrëmë makina e postës, o shef, - i dha gjëmën Irfani.

Telo u mbajt te dera, u ul ngadalë dhe po i rrukulliseshin mendimet si ato gështenjat që poqi dje në tiganin me vrima e në vend t’i derdhte në pjatat mbi tavolinë u pengua te cepi i saj dhe iu rrukullisën kokrrat në parketin e dhomës së ndenjjes. Të lajmëronte policinë pati ngurim, do thoshin, kjo qenka postë leshi, ua vidhkan letrat e popullit. Të lajmëronte qendrën e mendonte fatale, mbase e pushonin. Futi kokën mes duarve e nisi të lutej. Nuk qe dhe aq besimtar, por atë çast po i premtonte zotit se nuk do linte asnjë ceremoni në kishë a në xhami pa qënë i pranishëm. Në këtë furtunë mendimesh trokiti dera. Nuk arriti të thoshte hyr, se një mesoburrë u shfaq para. U tremb Telo, mos qe nga ata që priste ndonjë letër e do të bënte pyetjen fatale, a ma jepni tani se kam ditë që e pres! Por jo, qe krejt e kundërta. Mesoburri mbante në dorë bash dy trastat e postës. Ato që i kishin vjedhur në mëngjes.

- I gjeta te dera e hotelit të qytetit, - tha ai. - Do i ketë harruar atje shoferi i postës. Ka pirë kafe a ndonjë raki dhe ja si bëhet e keqja. Po shyqyr që sipër kanë logon e postës e nuk humbasin.

I la mbi tavolinë dhe iku. Atë çast Telo e Irfani u përqafuan, u bënë njësh, u lidhën me njëri-tjetrin si ato gërshtetat e Marjetës, vajzës së butikut ngjitur me postën. Në këtë ngazëllim mbushur me lot gëzimi hapën trastat, që t’i sistemonin e t’i shpërndanin sa më parë. Por e keqja që u erdhi në sabah nuk po u ndahej. Letrat qenë brenda, por sa u shtrinë mbi tavolinë u pa çudia. Të gjitha ishin pa zarfa. Një grumbull fletësh të shkruara me stilolaps, me laps, makinë shkrimi, kompjuter, por pa zarfa. Siç duket ai që i përlau qe manjak pullash, i duheshin veç ato.

U tmerruan. Më mirë mos t’i kishin gjetur se tani do gjendeshin para akuzës, kishin hapur letrat dhe i kishin lexuar. Pra qe prekur privatësia e qytetarëve. Sërish Telo futi kokën mes duarve. Tani donte të qante dhe të qante me dënesë.

- Po ne zarfa mund të blemë në çdo kancelari, - i tha Irfani. - Fusim letrat brenda dhe ua çojmë njerëzve në shtëpia.

Telo nuk i vuri rëndësi, por pas ca sekondash nuk iu duk kaq pa vlerë. Veçse doli para vështirësia e parë.

- Po ne s’kemi adresat dhe emrat e njerëzve, o Irfan!

- Po ne i njohim gjithë banorët,o shef!

Kështu nisën të lexojnë letrat. Filloi Telo:

- E dashur mama. Boll ndenje në Londër, u bë viti, ndaj eja se po të presin nipi Erion dhe mbesa Ola… Qenka Bujari që ia dërgon mamasë. Shënoje, na zarfin!

Sa mbaruan me letrën e parë mori Irfani një letër nga tavolina:

- E dashur Meri. Të kam thënë që do e divorcoj gruan për ty, por duro edhe ca. Akoma je në muajin e dytë të shtatzanisë…

Nuk vazhdoi më se bashkë me Telon bërtitën në një zë:

- Ua, Goni, regjisori i teatrit!

E kishin parë shpesh me Merin, por nuk besonin se ishin në një lidhje. Kaq u desh e të dy ia nisën fjalëve të bukura për Ollgën, të shoqen e regjisorit. Apo s’është e bukur, e sjellshme, e qetë, mësuese shembullore… Por detyra ua donte ta nisnin letrën. Vunë emrat mbi zarf dhe kapën një letër tjetër mbi tavolinë. E kishte radhën Telo:

-I dashur baba, po të shkruaj me turp, jam në burg në Spanjë. Ashtu më shkoi jeta. Nuk të dëgjova…

Telo nuk e vazhdoi më. Është Ladi, ai djalë aq i mirë. Gati po lotonte. Po Irfani nuk e la zhytyr në këtë oqean emocioni. Filloi me letrën tjetër:

- Zoti komisar, dua të bëj një denoncim. Bajrami çdo ditë fut te lokali i vet dy vajza të mitura e i përdor si prostituta. Por me klientë nga qytetet e tjera. Jam Zyhdiu, por anonim të lutem.

Ngelën pa mend Telo dhe Irfani. Përballë njëri-tjetrit me sy të shqyer gati si të zalisur. Te lokali i Bajramit pinin kafe çdo ditë. Atje i bënin dhe festat e gëzimet familjare. Iu hidhërua pështyma, nuk dinin në gëlltitej e pështyhej vreri.

Më tej lexuan gëzime, hidhërime dhe çudira plot. Si dhe shpifje marifete. Lexo e turbullohu, lexo e gëzohu, lexo e merr veten me shpulla nga habia. Kulmi ishte letra e fundit. E dërgonte Sofia, më e moshuara e qytetit, që ishte bërë stërgjyshe para shumë e shumë viteve. Kërkonte nga bashkia të ndërhynte te një sherr i madh mes bijve e bijave të saj. Donin ta merrnin të gjithë në shtëpitë e tyre e kjo i lutej kryetarit të bashkisë që të bënte një grafik me vulë e firmë se kush do e mbante ndryshe do bëhej gjaku gjer në gju në fisin e saj.

- Fat që e mbyllëm me Sofinë, me këtë letër gazplotë, - tha Telo e sërish futi kokën mes duarve. Po mendonte shumë, më mirë po reflektonte shumë. Si ndodhi që brenda një dite në trurin e tij u shpartallua ai qytet aq i qetë, aq i dashur, aq i mirë. Sikur na ra një tërmet psikopatik, i dha karar vetes. Pastaj u kthye nga Irfani. Pa që letrat ai i kishte rregulluar të gjitha. Brenda zarfave dhe me adresa të plota sipër. Po bëhej gati t’i shpërndante.

- Si na ndodhi kështu, o Irfan? Ku shkoi ai qyteti që rronim aq të lumtur?

Irfani si për ta qetësuar foli kot, por jo aq kot:

- Po qyteti është si moti, o shef!

- Si qenka si moti?

- Po ja ka ditë me diell, por ka edhe ditë me re. Ka edhe ditë me shi, ditë me dëborë, me rrebeshe. Se jetë është kjo e uruar, nuk është libër që e shkruan si të duash.

Dhe iku me çantën dingas me letra futur nëpër zarfa. Po në sekondë u kthye. Për të thënë:

- Ka dhe çaste kur bie shi me diell njëkohësisht. E kemi provuar, apo jo?!

Kërceu mbi biçikletë Irfani dhe fluturoi rrugëve të qytetit duke fishkëllyer.

© Agim Xhafka