Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
hej, vajzë e brishtë!
të zunë njëherësh të gjithë...
të puthën
të përqafuan
të dashuruan
të urryen
të kafshuan
të rrahën
të përdhunuan...
pleqtë më të egër se të rinjtë,
të shqyen si manjakë...
të rinjtë më të etur se
Të tre vëllezërit, ishin trup-vegjël. Kush e di ç’temperaturë i kishte lënë si Gishto, fat përrallash. Në gjithçka tjetër normalë, të qeshur e të shkueshëm, me njeri tjetrin dhe ne, fqinjët, të tërë emigrantë në Amerikë. Me sy të lirë, besohej se ne
Në dorë kam një tas. Është plastik. Jam ulur tek dera e jashtme e shtëpisë ku janë vendosur dy gurë në të dy cepat. Janë gurë pak të mëdhenj, aq sa mund të ulesh rehat. Të paktën kështu më duket mua
Sikur
të ishim kafshë
të ëndërronim për lumturinë,
kafshoren mos ia rrëmbenim
të uriturit të shkretë,
për lumturi personale
mos ulërinim në jetë.
Nuk e di
sa ëndërrojnë
gdhiu dita jote
(dhe e jona natyrisht)
ditëlindja jote vjeshtake
lakuriqe si natyra,
plagët e tua
mavi
si manushaqet,
gjak të kuqe,
të hidhura
si lulekuqet,
s'thahen
e s'thahen dot
për
1.
Rruga e Dajtit për disa qytetarë tiranas është e frikshme, por për disa të tjerë jo, veçanërisht për fshatarët që jetojnë faqe malit, mbi apo nën rrugën e asfaltuar. Shumë prej tyre, këtë shpat
Njeriu që më prezantoi vendin e punës ma la në dorë tufën e çelsave dhe unë mbeta aty, në hollin e pallatit ku do të shërbeja.
“Këtu banoni?” dëgjova të më pyeste dikush.
“Po, jam superintendenti i
Vjeshta
rrëzon kurorët e pemëve.
Ec
dhe shkel
diamantët e gjetheve
si Leka i madh
në tokën e persëve
kurorët e arta të mbretërve.
Bien përdhe
fuqia,
lavdia.
As bukuria
nuk është e
