Fjala e mbajtur më 26 Tetor 2019 në selinë e Ambasadës Shqiptare në Ottawa, me rastin e aktivitetit “Tetori muaji i librit”
FJALA në të folmen zakonore shqiptare, në këngët epike dhe legjenda, ka një karakter të gjithëpushtetshëm mbi ndërgjegjen e
Vargu i një vjershe shumë të bukur
(ai i fundit, i hutuar paksa)
kërkoi lejë të fliste në kompjuter,
atje ku tërë gjindja sytë i ka.
“Çfarë mund të ndodhë me mua vallë
në shfryn Kritika a ndonjë tjetër stuhi;
fundja, mikja ime, jemi
Vetmia s'qenka vetëm heshtje,
Vetmia s'qenka zbrazësirë,
Por një tufan ku ti përleshesh
Me veten tënde dhe hapësirën.
Ku vetëtimat e kujtimeve
Sytë e shpirtit t'i verbojnë,
Ku bubullimat e
-Adrian, të kërkon mjeshtër Vrami, - dëgjoj të më thërresnin nga poshtë.
I nervozuar rrotullohem në dërrasat e skelës. Dalloj fytyrën e rrumbullakët si meshë e murgut të vogël Oshma.
Në hotel kishte mushkonja. Por ato do të bëheshin të mërzitshme e të lodhshme në mbrëmje. Gjatë mbasdites, telashi pati një tjetër emër. Ata nuk ishin sistemuar mirë ndër dhoma, kur diku mes djemve
Gjer atë ditë, shefat e Pallatit thuajse nuk e dinin. I njihnin vetëm duart, më saktë parakrahët, shpullën, gishtërinjtë dhe thonjtë, thonjtë kur ai zgjaste dosjet përmes sportelit. Përpikmëria e
Nuk e di pse m'u kujtua gjarpëri,
gjarpërin e kam urryer tërë jetën
megjithëse s'më ka kafshuar kurrë,
e kam ndjekur me gurë,
është fshehur në guvë
në gjoks të dheut.
Shpirti im
në
Prindërve të mi
Ai, plaku, ende fle. Pas pak do të zgjohet. E zë gjumi herë pas here, në të gjitha orët e ditës, por s’ka orar të saktë zgjimi. Plaka duhet ta ndjejë me tahmi se kur do të ndodhë
Vangjush Saro
