gdhiu dita jote
(dhe e jona natyrisht)
ditëlindja jote vjeshtake
lakuriqe si natyra,
plagët e tua
mavi
si manushaqet,
gjak të kuqe,
të hidhura
si lulekuqet,
s'thahen
e s'thahen dot
për t'i vënë në album
Atdheu im!
1.
Rruga e Dajtit për disa qytetarë tiranas është e frikshme, por për disa të tjerë jo, veçanërisht për fshatarët që jetojnë faqe malit, mbi apo nën rrugën e asfaltuar. Shumë prej tyre, këtë shpat me kthesa e zikzake, e bëjnë çdo ditë, sidomos ata
Njeriu që më prezantoi vendin e punës ma la në dorë tufën e çelsave dhe unë mbeta aty, në hollin e pallatit ku do të shërbeja.
“Këtu banoni?” dëgjova të më pyeste dikush.
“Po, jam superintendenti i
Vjeshta
rrëzon kurorët e pemëve.
Ec
dhe shkel
diamantët e gjetheve
si Leka i madh
në tokën e persëve
kurorët e arta të mbretërve.
Bien përdhe
fuqia,
lavdia.
As bukuria
nuk është e
Vetëtimthi u bë e ditur se në qendër ishte çelur një sallon, një lokal, një klub. As prurësit e lajmit s’dinin si ta quanin.
Bëhej fjalë për një hapësirë brenda ca mureve që, së paku nga jashtë
mbaje në gjoks tani se ia lehtëson ikjen, tha infermierja,
dhe unë të shtrëngova fort në gjoksin tim, nënë…
dy herë ta kisha parë aq afër fytyrën, gojën, sytë
veç kur si foshnjë më jepje gji
E di,
fajin e ka dritarja
me sytë mbi panjën e florinjtë,
Panja zemërgjerë
ma leu dhomën me ar,
Të florinjta muret,
dyert të florinjta
dhe ëndrrat
si vjeshta të arta!
Vetëm vargjet
Atë pasdite babai më pyeti nëse doja të shkoja me të në pyll. Nuk ishim mësuar të na pyeste, E natyrshme do të ishte të më thoshte: Nisemi, tani.
As që shkohej nëpërmend t’i thosha ‘E lemë për
Vangjush Saro
