Dy vjet më parë na dhuruan një shtëpi.
Deri atë kohë, prindërit kërkonin strehë ku mundnim. Në të ndarën e një magazine, nja gjashtë muaj, për ca kohë në një si hyrje te Pallati i Beqarëve, ku strehoheshin minatorët nga fshati, pastaj në qilarin e
Jo shtëpi
po kukull nur
muret gur më gur
me gëlqere të bardhë
lyer
Kotet e bukura
si kostumi
në stendat e muzeut
veshur
me ëndrrat e shtrenjta
Vila përbri
(stolisur si ruspi)
ia thyen tjegullat
prej argjili të pjekur
me hijen e saj
beton dhe
Në stol dërrase,
Anës lulishtes dhe rrugës së madhe,
Jetonte një njeri.
S’ kish emër, e thërrisnin lypsari.
Çdo mëngjes lahej me bulës vese,
Që lëvizte kah drite.
Era lëkundte degët e
(Tregim i jetuar, shumë pak i stilizuar)
Në gjimnaz bënim dy gjuhë të huaja, rusisht dhe anglisht. Rusishten na e jepte Bozhidari... Ishte shqiptaro-malazez. Kur ne e pyesnim për ndonjë fjalë a
Bashkë me “D’Ardanjanin”, ne bëheshim katër. Ai quhej Landi, por ne e thërrisnim kështu ngase gjithnjë na përralloste sikur gjyshi i tij paskej qenë mosketier dhe pat luftuar krah D’Ardanjanit. Atje
O Zot,
shëtit rrugëve të qytetit tim
të gjej dy sy
që më njohin
dhe i njoh
(më kot!)
Në lulishten tënde
me trëndafila
dhe mermer lëbyrës
i njoha të gjithë, o Zot,
miqtë dhe shokët e
I palosa krahët
si pëllumbi i Noes
pas shtegtimit
(sozinë prej duralumini
e lashë në aeroport
tok me paqen time).
Kam hipur Jeep-sin
(arushën e skërkave).
Udhëtoj duke u kruar
pas
shpërthimi i radhës mbaroi dhe asgjë s’ishte si më parë.
majë vullkanit u shua flaka,
qytetin e mbuloi hiri
besimtaret ngatërronin përsëri udhën
por jo besimin...
formën e ballit të menduar u
Vangjush Saro
