Ti gjithnjë më prisje nëna ime,
përgjoje trokitjet e orës së vonë,
mbaje vesh erën, shiun dhe hapat e mia,
mërmërisje këngë të vjetra
dhe ndiqje hënën që shkonte në pritjen e gjatë
mesnatën që vinte dhe të ulte qepallat
me një dorë
Nënë Nuncia fle. Fle dhe ëndërron. Në ëndrra sheh të motrën, Viton, që e kishte rritur vetë. Ishte vetëm shtatëmbëdhjetë vjeç kur fluturoi mbi humnerë, me dru në krahë, si një shqiponjë. Kishin vajtur në mal për të prerë dru. E zeza ajo, e zeza....
EKZISTENCË
Jam frymë delikate,
fllad që ledhatoj
kurorët e pemëve
dhe flokët e kreshpëruara
të njerëzve njësoj.
Fluger,
lodër në dorë të stuhive jam.
Kam sy që shohin botën
pa
Dhora K., mësuesja e letërsisë e shkollës së mesme “Kostandin Kristoforidhi” i hipi autobusit të Unazës. Në ditët me shi autobusët mbushen plot me qytetarë të nxituar, të cilët, edhe për shkak të
Ana Sevranit iu duk sikur në krevatin e saj bashkëshortor i ishte futur një njeri i huaj. U ngrit me vrull dhe doli në korridor. I hodhi dhe një vështrim të shpejtë shtratit të saj, por nuk dalloi
Kur Bernard Habacia doli në pension të parakohshëm dhe u kthye në vendlindjen e tij, duke deklaruar se do të bëhej rezident aty, banorët shfaqën habi. Vërtet, Bregasi nuk ishte më fshati që kishte
Përsëri qielli i kthjelltë
dhe plazhe të shndërruara në rërë dëshirash.
Përsëri verë e qetë,
korrik dhe një ëndërr për një plazh
te gurgullima e ujit të ftohtë.
Gjithçka në jetë kthehet sipas
Sikur të kisha fjetur në rregull pas perëndimit të diellit,
Sikur të kisha ndenjur në vendlindje më afër qiellit;
Sikur të isha zgjuar nën dritën me vesë të agut,
Sikur të kisha ndjekur thirrjen e
Thoma Gëllçi
