Kur po votohej ligji i arsimit të lartë, më erdhi para syve makina e vjetër poshtë pallatit tim. Qe një Volkswagen i luftës, relikt që nuk e di pse ngeli vite e vite aty.
Nuk kishte as xhama, as
Përgjumësh dëgjoj Andrea Boçelin tek kendon “La voce del silenzio”. Më godet vargu: heshtja ka trajtën e gjërave që ke humbur.
Melodia është e qetë, gjithë shtrirje dhe hapsirë. Dhe vras mendjen pse
“Shpirt i babit, mos harxho kohën gjithe ditën në “Fejsbuk” e “Instagram”! Eshtë kohe e hubur kot. Nuk të japin asgjë rrjetet sociale! Puno për mësimet!”, qortova edhe sot fëmijën tim, për të
Ndoqa Ramën në “Opinion”.
Ju e patë? Po ju të tjerët?
Të mendosh që ai karagjoz skandaloz mban në dorë fatet e shqiptarëve 😞.
I ka plasur cipa krejt si putanës së fshatit që pasi i del nami për
Një javë që studentët janë në protestë. Ka ndodhur më 1990 dhe 1991. Asnjëherë tjetër. Edhe tek armët kimike protesta zgjati vetëm pak ditë. Nuk ka pamje më të trishtuar sesa zërat e protestës së një
Kurrë më parë (gjatë viteve të demokracisë) një ministre nuk ka qenë kaq servile dhe e bindur deri në verbëri ndaj njëshit dhe patetike ndaj publikut. Kurrë më parë nuk ka patur një qeverisje kaq
Vëzhgim
Krejt papritur një dorë superkapitalistësh shqiptarë u bënë të interesuar dhe entuziastë për një protestë popullore, posaçërisht për kundërshtimin që i bëhet në Francë ngritjes së çmimit të
- U thanë shumë gjëra, por nuk u tha asgjë e re.
- Në përgjithësi edhe ata që u munduan me kritiku asgjëtë e thëna deri tash, theksonin se historia nuk asht letërsi, por menjëherë pas kësaj ia
Thoma Gëllçi
