Addio - Nga Artan Gjyzel Hasani

kalendarët nuk janë 12 fletë me lule që çelin

gjethe që bien mbi vjeshtën supedjegur

dete marramendës nën diej verbues

dëborë e bardhë dhe oxhaqe të ndezur...

 

as drerë që tërheqin karrocën e burrit me të kuqe

udhës së jetës nga njëra vete te tjetra

kur i gezohemi gjeldetit të pjekur në furrë

gurit kilometrik të udhës sonë drejt fundit…

 

kalendarët nuk janë të mbushur me ditë

por me njerëz që u janë holluar vështrimet

dhe gishtërinjtë e palodhur të shpirtit...

 

një herë në vit zbukurojnë veten si pemën

me xhingla mingla të vjedhura nga ëndrrat

në dorën e gabuar të fatit kërkojnë njeriun e duhur

parajsat e vockla ku mbyten hallet e mëdha

këmbëngulës sikur qërojnë orizin...

 

të tepërt në mjaftueshmërinë e tyre, të kotë

si fjalët e dashurisë kur ka mbaruar dëshira

shpresa se pasqyra e thyer do të na tregojë

më të bukur nga sa ishim brenda lotit…

 

dhe tani më duhet t’u buzëqesh atyre

që u ngjasojnë ditëve aq bukur e lehtë

me tiparet në fytyra si shtatë shqisat e javës

365 të ndryshëm për një urim të njëjtë...

 

nuk e dinë se jeta është fjalë e shkruar gabim

që kalendarët çdo fundviti përpiqen ta lexojnë

ndërsa në kanapenë time ulur pi “Chardonnay”

dhe tymos “Selected Belmont”

e nuk u them më “gëzuar” viteve që vinë

por veç “addio” atyre që shkojnë…

(nga “IMORALISTI”, 2020)

©artangjyzelhasani